Embla

						unni í Fljótsturigu. Útsprungnar rósir ilmuðu í opnum glugga og

raddir fugla voru hljóðnaðar. Inga Lísa lá með lokuð augu, ósköp

værðarleg. „Ertu sofnuð, Inga Lísa?" hvíslaði einhver okkar.

»Jag drömmar om honom," sagði Inga Lísa, án þess að opna aug-

un. Þá vildum við auðvitað ekki vekja hana.

Svo sofnuðum við allar. Og okkur hefur eflaust allar dreymt

eitthvað.

Það var dimmt í lofti, en hlýtt veður og úrkomulaust daginn

eftir, þegar við lögðum af stað í Surtshelli. Afi hafði gerzt fylgd-

armaður okkar. Hann hafði oft fylgt ferðafólki í hellinn og var

því þaulkunnugur þar.

Á leiðinni austur hraunið sagði hann okkur frá Hellismönn-

um, sem sumir sögðu, að hefðu verið skólapiltar frá Hólum, en

gerzt sekir um eitthvert ódæði, jainvel stytt gamalli konu aldur,

en flúið svo á náðir öræfanna, eins og svo margir á undan þeim

og eftir, og að síðustu tekið sér bólfestu í Surtslielli.

I þá daga hafði verið kirkja í Kalmanstungu. Hellismenn lögðu

þangað leiðir sínar og hlustuðu á helgar tíðir. Þeir stóðu alvopn-

aðir á kirkjugólfinu og snéru bökum saman. Enginn þorði að gera

þeim mein. Einn góðan veðurdag liurfu tvær stúlkur frá Kalmans-

tungu. Ef til vill hafa þær einhvern tíma hvarflað augunum meira

út á kirkjugólfið en upp að altarinu, meðan á messu stóð. En víst er

um það, að seinna fundust þær í Surtshelli. Smátt og smátt fór að

vanta til muna af fjárhópum þeim, sem reknir voru á afrétt, og

var Hellismönnum um kennt, enda stundum staðnir að verki.

Tók þá bóndasonurinn í Kalmanstungu rögg á sig, gekk á fund

Hellismanna og kvaðst vilja verða vinur þeirra og bandamaður.

Þeir tóku við lionum, en.trúðu honum ekki betur en svo, að þeir

skáru á hásinarnar á lionum, er þeir fóru að leita sér kinda, og

skildu hann síðan eftir hjá kvenfólkinu. Bóndasonur skreiddist

þannig á sig kominn, þangað sem hestar voru á beit, komst á bak

einum hestinum og kom orðum til byggðamanna, sem voru við

þessu búnir og hölðu liðsafnað. Svikust þeir-að hellismönnum,

þar sem þeir sváfu í Vopnalág. Þeir af hellismönnum, sem ekki

voru drepnir þar, flýðu, en voru allir eltir uppi og drepnir, nema

.     .                  67