Embla

						Eii (ksjökull

Eiríkur. Hann missti annan fótinn í viðureigninni, en fór á handa-

lilaupum upp Eiríksjökul og síðan suður til byggða — og komst

þaðan á skip.

Við vorum svo hátíðlegar, að við tókum naumast eftir umhverf-

inu. Hestarnir voru hátíðlegir líka og lötruðu hægt með okkur ef tir

grýttum troðningunum. Þó man ég enn glöggt Eiríksgnípuna, þar

sem liún gnæfði, dökkblá við gráleitan, þungbúinn himininn.

Það var logn. Niðurinn í Norðlingafljóti fylgdi okkur alla leið-

ina yfir steingrátt hraunið.

Loksins vorum við komin á áfangastaðinn, farin af baki og bú-

in að spretta af hestunum. Djúp, skálmynduð hraundæld gein fyrir

neðan fætur okkar. Mosar, þelingar oí> burknar leituðu sér lífs

alls staðar á milli steinanna.

Við klöngruðumst niður í dældina. Þarna niðri, l)eint á móti

okkur, var opið á Surtshelli, kolsvart, þögult gin.

Nú var afi orðinn þreyttur. Hann hafði undanfarna daga verið

slæmur al' gigt, og nú hafði honum versnað við ferðalagið. Hann

68