Embla

						sagðist ekki treysta sér að fylgja okkur í hellinn, hvað feginn sem

hann vildi. Við gætum hæglega farið einar. Hann skyldi reyna að

segja okkur til vegar, svo vel sem hann gæti, og bíða okkar svo

fyrir utah hellinn. Við myndum ekki verða nema hálftíma inni.

Svo þetta fór dálítið öðruvísi en við höfðum búizt við. Þarna

stóðum við, fjórar hetjur gærdagsins. Sú elzta 21 árs, en sú yngsta

15. Við litum spyrjandi hver á aðra og fórum svo að skellihlæja

að skelfingarsvipnum, sem hafði hertekið mannskapinn. Við ætt-

um ekki annað eftir en að snúa við, loks þegar komið var að Surts-

lielli. Einn, tveir, þn'r! — Og við klöngruðúmst á fjórum fótum

inn í hellismynnið. Stórgrýtið var svo mikið, að við urðum oftast

að halda því göngulagi. Við þögðum allar fyrst í stað og kveiktum

ekki á kertunum, fyrr en við vorum komnar svo langt inn í göng-

in, að dagskímuna þraut alveg.

Þegar við höfðum kveikt, stóðum við allar kyrrar dálitla stund.

K.ertaljósið vann tiltölulega lítið á myrkrinu. Það sýndi aðeins,

að fyrir ofan höfuð okkar og undir fótum okkar var dökkgrá

hraunstorka, en þéttur veggúr af myrkri á alla vegu. Og það eitt var

Hraunharl i Hallmundarhrauni

shammt  frd Surtshelli

69