Embla

						Það var eitt vor,

ég var þá 18 ára. Það er yndislegur aldur. Þá á maður þús-

und óskir og þekkir varla vonbrigði. Mér fannst líka lífið dá-

samlegt, ég var komin í skrifstofu, farin að vinna fyrir kaupi,

og átti nýja sumarkápu. En þá kom inflúensan. Þessi lúmski

viðbjóðslegi kvilli, sem laumast að mönnum í vetrarlok og eyði-

leggur ánægju vorsins. Sveitt og hóstandi, með hita fyrir ofan

alla sanngirni, byltist ég í rúminu 5 langar vikur. Það var

yndislegt úti, alltaf sólskin og blíða, andstyggilegt fyrir 18 ára

stúlku að h'ggja í rúminu.

Ég var á batavegi, og farin að stelast fram úr, þegar mér sló

niður. Ég fékk lungnabólgu og varð dauðvona. Hitinn komst

á hámark þess, sem mannlegt hjarta getur þolað, en æskuþrek

mitt var flensunni yfirsterkara. Eftir langa og erfiða legu komst

ég á fætur, föl og aumingjaleg.

Heimilislæknirinn okkar gamli, góði liristi gráhærða höfuðið

sitt, þegar hann skoðaði ínig. „Þú þarft að fara á heilsuhæli," sagði

hann svo. Mér fannst dómurinn voðalegur. Líf mitt var í rústum.

Ég grét.

Viku scinna fluttist ég í heilsubæli. Móðir mín og systur

fylgdu mér daprar í huga. Ég kvaddi þær með rósemi örvænt-

ingarinnar og háttaði ofan í snjóhvítt kuldalegt riim. Ég breiddi

yfir höfuð og hágrét. Eftir gnítkviðuna át ég, af lyst, og svaf

heila nótt. Oskiljanlega langur dagur fylgdi þessari draumlausu

nótt. Mér leiddist, og ég fylltist sárum kvíða.

Stofusystur mínar voru allar ólæknandi og ekki lengur ung-

74