Embla

						ar. En þær áttu lífsþrá í augunum, þó þær bæru dauðann í

brjósti. Þær voru mér góðar, og reyndu að fá mig til að gleyma

leiðindunum. Stundum voru þær svo kátar og skemmtilegar,

að mér fannst þær eins ungar og ég. En heilsa þeirra var blakt-

andi, þær gátu fengið sting, liáan hita eða rauðan hráka, þá

varð hvíta, bjarta stofan þunglynd, og skuggi dauðans hvíldi

yfir henni.

Einn slíkan dag, þegar stofan var brosvana 'og dimm, kynnt-

ist ég Stínu í Glaðheimi, og lífið fékk nýjan svip. Glaðheimur

var stofa, þar sem 8 ungar stúlkur bjuggu. Stína var óvenju

skemmtileg stúlka, alltaf kát og glaðlynd og virtist ótæmandi

af h'fsfjöri. Hún hafði borið mikil veikindi með þrautseigju

og þolinmæði, án þess að glata gleði sinni, og var talin á örugg-

um batavegi. Hún sagði, að veikindi væru ómetanleg h'fsreynsla.

„Eg trúi á lífið, þessvegna batnar mér," sagði hún. Stúlkurnar

í Glaðheimi voru ungar, kátar og indaiar, mér leiddist aldrei,

eftir að ég kynntist þeim. En Stína var langbezt og skemmti-

legust. Hún var hagorð. Vísur hennar geisluðu af lífsþrá og

bjartsýni. ,,Ég ætla að yrkja lofkvæði til lífsins, þegar ég út-

skrifast," sagði hún.

En dag nokkurn var hún dáin. Unga stúlkan, sem hafði trúað

á lífið og ætlað að syngja því lol', lá stirðnað lík. Smávegis las-

leiki. Hún lá nokkra daga, fékk hóstakast og spýtti rauðu. í

örvitahræðslu missti hún trúna á lílið. Hún var að deyja, þeg-

ar  læknirinn  kom.

Daginn eftir var ég kolluð fyrir yfhiækninn. Ég liélt, að eitt-

hvað af smásyndum mínum helði komizt npp, og ég ætti nú að

skammast mín. En liann vildi, að ég liytti í Glaðheim, þurfti

að nota rúm mitt handa konu, sem ekki þoldi margmenni.

,»Og yður er alltaf að batna," bætti hann við og klappaði á koll-

inn minn, eins og ég væri krakki. Hann ætlaði víst að gleðja

mig,  en  trúin  á  batann  hafði  lamazt við dauða  Stínu.

Seinna þennan sama dag fluttist ég í Glaðheim, sem nú var

gleðivana. En á heilsuhæli er dauðinn hversdagslegur, og tár

yfir horfnum vini þorna fljótt. Stína hafði ekki hvílt lengi í

móðurmoldinni, þegar Glaðheimur hal'ði aftur fengið sinn forna

svip.

75