Embla

						Ég fékk sæti Stínu í borðstofunni og fór nú að borða þar.

Þegar ég eitt sinn mætti til miðdegisverðar, varð mér starsýnt

á mann, sem ég hafði ekki séð fyr. Skömmu eftir matarhring-

inguna snaraðist hann inn úr dyrunum, skálmaði að borði í

einu horninu og settist þar. Ég minntist þess þá, að sæti þetta

hafði verið autt undanfarna daga. Ég sat í gagnstæðu horni,

svo ég átti auðvelt með að virða hann fyrir mér. Hann var

jötunstór, hafði kolsvart, hálfsítt hár, talsvert hæruskotið, og

jarpt alskegg. Ég gleymdi að borða og glápti á þennan undar-

lega mann. Hann leit upp. Augun voru dimm og ógnandi. Ég

fór að borða og þorði ekki að h'ta upp aftur.

„Hver er liann?" spurði ég Rúnu, þegar við vorum komnar

aftur upp í Glaðheim. ,,Hann hver, er kominn nýr strákur?"

spurði Rúna, sem alltaf Iiafði áhuga á slíku. „Alltaf eru nýir

strákar þitt einasta áhugamál," sagði ég til að stríða henni. „Ja, '

öllum ferst, nema Dísu," hreytti hún út úr sér. „En hvern varstu

annars að tala um?" varð hún að bæta við, því Iiún var for-

vitin.„Manninn með skeggið, sko ég meina þennan með mikla

skeggið," hálf stamaði ég. „Nú, hann Kristó," hnussaði í henni,

hún var vonsvikin. „Heitir maðurinn Kristó?" Ég hafði aldrei

heyrt þvílíkt nafn. „Nei, flónið þitt. Auðvitað heitir hann

Kristófer. Értu kannske skotin í honum lika?" Rúna átti ófyrir-

gefið, að ég hafði kjörið mér til fylgdar unga manninn, sem

hún hafði ætlað að gera að þræli sínum. „Hví gæti ég ekki

verið hrifin af honum, þetta er allra myndarlegasti maður,"

sagði ég. „Þú getur reynt við hann, en ég efast um árangur-

inn," sagði Rúna. „Mér hefur nú teki/.t sæmilega í seinni tíð,

þó samkeppnin væri hörð," sagði ég stríðin. Nú hlógu hinar

stelpurnar, en Rúna varð fúl. „Þú færð hann aldrei í göngu

með þér, hvað þá meir, ég skal veðja stórum konfektkassa um

það," sagði Rúna æst. Sú þótti mér kríta. Spegillinn og reynsl-

an höfðu sannfært mig um örugga sigra hjá karlmönnunum.

„Við skulum bara veðja, mér er sama þótt ég éti konfekt á þinn

kostnað," sagði ég. Mér þótti gaman að erta Rúnu, því hún

var bráðlynd.

Stelpurnar höfðu skemmt sér við að hlusta ;í okkur,  en  nú

greip  Gugga fram   í:   „Rúna  er að reyna  að narra  þig  til   að

76