Embla

						miskunnarlaus og grimm, eins og dauðinn," sagði hann hörku-

lega. Ég horfði á hann bjánaleg og liissa, svona hafði ég aldrei

heyrt hann tala fyr. „Þú slítur upp og drepur blómin, þegar

þau eru fegurst," bætti Jiann við lágt og þungt. Ég skildi liann

ekki, og á látinu reif ég upp annan fífil og reytti hann hugsun-

arlaust í sundur. Kristó leit á mig, með voðalegum svip, og sagði

hvasst: „Hættu þessu, eða ég slæ þig." Ég varð svo hrædd, að ég

var nærri farin að gráta. Svipur hans mildaðist skyndilega, og

liann greip hönd raína hughreystandi. „Eg er Jirotti," sagði

liann. „Fyrirgefðu gömlum, stygglyndum karli. Ég vildi sízt

særa þig, litla stúlka, sem Jieitir nafninu liennar, og liefur blá

augu og rautt hár, eins og liún." Nú varð svipurinn lilýr og dökku

augun skær. Hann reis á Jætur. „Gakktu með mér liérna út

hlíðina, Dísa litla. Þú ert lítil, falleg stúlka, sem vilt vera mér

góð. Ég skal segja þér sögu af ungum manni, sem ætlaði að

sigra, en var sleginn til jarðar af óláninu."

Við gengum út Jdíðina og settumst í fallegan livamm. Kristó

starði í suðurátt, sólargeislarnir blikuðu í silfurþræddum vöng-

unum og angurvær ró Jivíldi yfir svipnum. Eftir stundarþögn

hóf hann mál sitt:

„Ég er búinn að vera liér í 15 ár. Það er langur tími fyrir

mann eins og mig. Ég er líka orðinn skrítinn karl, sem geðjast

að fáum, og flestir forðast. En ég var einu sinni liugumstór,

giaðvær unglingur, sem elskaði Jífið og átti stóra drauma. Ég

ætJaði að lifa í 100 ár. Á skemmri tíma gat ég ekki lokið við

að framkvæma Iiugsjónir mínar. Eg varð snemma stór og sterk-

ur, og Jiafði ánægju af að reyna á kraltana. Erfið vinna var mér

mjög að skapi, og ég hugði afl mitt óþrjótandi. Hestasteinninn

lieima var stór og þungur. Fáir voru svo sterkir að geta bifað

lionum, en ég gat hafið liann hátt írá jörðu. Loglieitt, ótamið

æskufjör buldi í æðum mínum. Ég las sjaldan bækur, þó voru

fornsögurnar mér allkærar. Þar kynntist ég mönnum, sem mig

langaði að líkjast. Tvítugur að aldri knúði ég föður minn til

að láta mig liafa eigna- og umráðarétt yfir nokkru af búi sínu.

Ég ætlaði að eignast álitlegt bú, áður en ég kvæntist, og konan

mín skyJdi vera fyrirmynd annarra kvenna, um skörungsskap ög

78