Embla

						bústjórn. Ég ætlaði að stækka túnið, flæma það út um holt og

móa.  Bú  mitt skyldi vera stærst á íslandi.

Eitt haustið ofkældist ég í eftirleit. Þrjózkufullur neitaði

ég að fara í rúmið, þangað til ég var orðinn fárveikur.. Strax

. og mér skánaði eitthvað, rauk ég á fætur og reyndi að vinna,

en sló þá jafnan niður aftur. Þannig leið veturinn. Ég trúði

ekki, að veikindi gætu sigrað mig. Næsta sumar slæptist ég við

vinnu, máttfarinn og aumur. Ég vildi ekki leita læknis, sólin

átti að geía mér kraftana aftur. Eg var hálfnakinn við orfið

eða í sólhaði. En sólin megnaði ekki að lækna mig, svo ég fór

loks til læknis um haustið, nauðugur þó. Ég hað hann að láta

naig hafa eitthvert gutl til að lækna í mér slenið. En þá átti heim-

urinn ekki til neitt gutl, sem læknað gæti slen mitt eða von-

hrigði. Ég var með'sár í háðum lungum og hullandi smit, stór-

hættulegur maður. Eg, sem elskaði vinnu og vildi strita, þar til

svitinn perlaði af mér, var nú dæmdur í æfilangt iðjuleysi.

Ég hálf brjálaðist, steytti hnefann framan í lækninn og sagði

hann ljúga. Síðan þeysti ég heim og ofbáuð eftirlætis hestinum

mínum. Ég var máttfarinn og veikur, þegar heim kom, annars

hei'ði ég unnið eitthvert óhappaverk.

Svo fluttist ég hingað. Ég liafði enga batamöguleika og vonaði

að biðin yrði ekki löng. Mér iannst lílið búið. En berklarnir

eru lengi að vinna á svona sterkum skrokk. Ég var búinn

að þreyja liér í 10 ár og eiga marga samlerðamenn. Sumir Eengu

lieilsu og héldu út í h'fið á ný, Iiina tók dauðinn, en ég var

alltaf kyrr. Þá kom hún um vorið, Þegar fyrstu blómin voru að

springa út, sá ég hana. Ég hélt, að guð hefði sent mér hana til

að bæta fyrir mótlæti mitt. Hún var fallegust, l)ezt og yndis-

'egust af öllu, sem heimurinn og himininn áttu til. Hún hét

,Þórdís eins og þú. Eólkið kallaði hana Dídí, en ég nefndi hana

Dísdís, og það nafn festist við liana. Við elskuðum hana allir

og urðum betri menn. l'að gat enginn elskað hana án þess að

verða góður. En ég var hamingjusamastur allra, því hún elsk-

aði mig einan. Hún var ekki mikið veik, og læknarnir, sem alltaf

segja meira en þeir vita, fullyrtu, að hún i'engi heilsu. Hún hafði

smitazt al deyjandi föður sínum, sem í fátækt sinni stritaði fár-

veikur fram  í andlátið. Þegar söngfuglarnir voru að byrja að

79