Embla

						syngja, kom hún eins og vorboði inn í dapurt líf mitt. Ég átti

hana eitt yndislegt sumar, áður en dauðinn hrifsaði hana af

mér. Þetta sumar er eini sólskinsbletturinn í lífi mínu, en hans

vegna er hægt að þreyja myrkur langrar æfi."

Hann leit til mín. í dökku augunum ríkti ró og friður, ógnin.

og myrkrið þokaði, minningin mild og hlý yljaði liugann. „Dó

hún fljótlega?" spurði ég eftir alllanga þögn. Hann lirökk við;

,,Ég var búinn að gleyma þér," sagði hann, nærri barnalega.

„Ég var að hugsa um hana og allar minningarnar, sem ég á um

samverustundir okkar í þessum hvammi. Hér er eins og hvert

strá hvísli að mér ástarorðunum hennar." Hann þagði um stund,

en bætti svo við: „Nei, því miður dó hún ekki fljótlega. I sex

vikur var dauðinn að tálga hana niður. Hún, sem var falleg rós,

var orðin eins og visnaður túnfífill, þegar hún dó.

Við gengum eitt sinn í góðviðri langt út í hlíð. Tíminn leið

fljótt og við gleymdum okkur. Við vorum léttklædd, en það

skall á rigning. Þegar heim kom vorum við holdvot. Þá lagðist

hún banaleguna, en ég fékk ekki einu sinni hita. Ég horfði á

hana tærast og þjást og var að verða sturlaður. Það var henni að

þakka, að ég missti ekki vitið. Hún hafði andlegt þrek fyrir'okkur

bæði. Að síðustu var hún þó farin að þrá dauðann og hvíldina,

og ég var jafnvel farinn að óska, að þjáningar hennár tækju enda

sem allra fyrst. Ég var svo einfaldur að halda, að ég dæi líka, þeg-

ar hún væri farin. En dauðinn forðast mig alltaf, liann á enga

miskunn til. Hún fór um kvöld. Sólin hvarf, um ieið og hún dó.

Hún brosti til mín daufu, deyjandi brosi, og brjóst hennar hói'st

í þungu andvarpi dauðans. Sorg mín var þung og táralaus.

Síðan hef ég verið einrænn. Ég lét hár mitt og skegg vaxa,

ætlaði að verða fljótt gamall og gabba þannig dauðann, en hann

lét ekki blekkjast. Ég hef sérstaklega forðázt kvenfólk. Þú ert

eina stúlkan, sem ég hef getað talað við, síðan hún dó. Þú ert

svo lík henni. Ég gat ekki verið vondur við þig, þegar stóru aug-

un þín horfðu á mig, saklaus og blá eins og hennar. En ég var

reiður, þegar ég sá þig tæta niður fallega fífilinn, því svona fór

dauðinn með hana, tætti hana niður ögn fyrir ögn." Hann and-

varpaði. ,,Þú ert góð stúlka, Dísa, að vilja hlusta á mig. Það er

80