Embla

						léttir fyrir einrænan ógæfumann að geta talað við einhvern."

Augu hans voru rök, þegar hann reis á fætur.

Við gengum heim á hallandi degi. Maðurinn, sem gekk við

hlið mér, hafði sagt mér harmsögu sína og ég fann, að við vorum

vinir. Þegar við nálguðumst húsið, sá ég sjö flissandi andlit í glugg-

anum á Glaðheimi. Ég mundi eftir verðlaununum og skammað-

ist mín.

Um kvöldið reyndi ég að forðast stelpurnar, og eftir háttatíma

laumaðist ég berfætt f'ram í bakdyragang til að hitta strákinn,

sem ég hélt að ég elskaði. Hann var ljómandi laglegur, ættaður

að austan, Ijóshærður og norrænn, yndislega saklaus. Við viss-

um, að næturvaktin hafði nóg að gera, hún var að sýsla við ban-

vænan mann á neðstu hæðinni. Gaman var að brjóta reglurnar,

þegar það komst ekki upp. Við sátum lengi og röbbuðum sam-

an. Júlínóttin var björt og hlý, dásamlegt að vaka og vera ást-

fangin. Um miðja nótt skildum við. Ég kyssti hann og hætti um

leið að halda, að ég elskaði liann.

Nóttin var ekki nógu hlý fyrir berfætta stúlku, sem hafði

berkla. Ég fékk snert af brjósthimnubólgu, hita og sting, svo

ég varð að liggja. Fyrsta daginn, sem ég lá, færðu stelpurnar mér

gríðarstóran konfektkassa og fullyrtu, að þær hefðu fórnað síð-

ustu skildingunum til að geta afhent mér verðlaun, sem svöruðu

til verðleikanna. Ég varð sneypt, ég hefði heldur viljað, að þær

hefðu gefið mér utan undir.

Stelpurnar borðuðu það, sem þær höfðu borgað, og pilturinn

að austan hjálpaði þeim. Ég gat ekki þegið þessi verðlaun, og

Rúna mátti eiga ljóshærða piltinn fyrir mér.

Hálfum mánuði síðar komst ég á fætur. Góða stúlkan hún

Sigga fylgdi mér út í sólskinið. Við gerigum fram hjá líkhúsinu.

Kaldur gustur lék þar um nýjan ná. „Hver hefur nú útskrifazt

á þennan veginn?" spurði ég áhugalaust. Einhver svaraði: „Hann

Kristó dó í nótt."

Valborg  Bents

81