Embla

						Líba Einarsdóttir:

MOSA  MIN

(Bernskuminning)

Mósa var fyrsta reiðhrossið mitt. Hún var f jarska smá og renglu-

leg, framlág og leggjastutt með tortvilend. í mínum augum bar

hún samt af öllum reiðhestunum á bænum. Það var svo gott að

komast á bak lienni, og hún dillaði manni svo þægilega á dún-

mjúku, vaggandi skeiði. Já, skeiðið hennar Mósu var ekki ama-

legt. Verst hvað henni var gjarnt til þess að hlaupa upp af því.

Strákarnir, bræður mínir, notuðu sér það h'ka óspart. Þeir gripu

hvert tækifæri, sem bauðst, til þess að dangla í hryssuna undir

mér. Og ef það dugði ekki til að hleypa henni upp, þá áttu þeir

til að sparka í nárana á henni og skella í góm um leið og þeir

flengriðu fram hjá, og — þá brást það ekki, að Mósa fór á val-

Iiopp. Þetta var ekki neitt venjulegt valhopp, heldur einhvers

konar höfrungahlaup, sem þeytti manni ýmist aftur á lend eða

fram á bóga. Sjaldan tókst strákunum að leika mig svo grátt, að

ég dytti af baki. Ég kunni ráð við því. Ætti ég von á árás, ríghélt

ég mér í toppinn, og sleppti honum ekki fyrr en mesti vígamóð-

urinn var runninn af strákunum og Mósa farin að skeiða. En mik-

ið sárnaði mér óvirðingin, — þetta að halda í toppinn, orðin 8

ára gömul.

Annað sumarið, sem Mósa var reiðhross mitt, varð sá atburður,

er nú skal greina.

Frænka mín, er Margrét hét, var í sumardvöl á heimili foreldra

minna. Magga var ári eldri en ég, dugmikil og rösk við allt —

86