Embla

						nema hesta. Ekki svo að skilja, að hún hefði ekki gaman af hest-

um. Hún sóttist jafnan eftir því að fá að sækja hestana með okkur

systkinunum. En við vorum nú ekkert hrifin af því að dragnast

með Reykjavíkurstelpu í slíkar ferðir, stelpu, sem tolldi ekki á

klárnum, ef farið var upp af fetinu. Við þóttumst nú meira reið-

fólk en svo.

En þótt við hefðum takmarkað álit á Möggu hvað reiðmennsk-

una snerti, var langt frá því, að okkur fyndist lítið til um hana

að öllu ]eyti. Það voru nú til að

mynda fötin. Hún átti kynstur af

alls konar fötum, silkikjólum,

marglitum svuntum, blússum og

pilsum. Eða þá hárborðarnir!

Þarna skörtuðu þeir í öllum

regnbogans litum. Mér eru hár-

borðarnir einna minnisstæðastir,

ef til vill vegna þess, að sjálf átti

ég oftast fáa borða, enda Eljót að

týna þeim, ef ég eignaðist þá.

Og svo var sælgætið. Magga

fékk stundum stóra böggla fulla

af margs konav góðgæti frá

mömmu sinni. Það var ekki laust

við, 'að   okkur   fyndist   stelpan

nokkuð fastlieldin á þessar eigur sínar, — einkum þó karamell-

urnar og lakkrísstengurnar.

Sumarið, sem fyrr greinir, bar svo við einn sunnudagsmorgun,

að ég var vakin venju fremur snemma, til þess að sækja besta. Ég

var syfjuð og Úrill. En hér var ekkert undanfæri. Eg klæddi mig

í skyndi í hversdagsfötin.

Þegar ég kom út, sá ég hvar Magga spígsporaði um lilaðið, í

snjóhvítum matrósakjól með himinbláan silkiborða í liárinu.

Skárri voru það nv'i fínheitin! Líklega bezt að yrða ekki á hana.

Hún var vís til þess að fara að stæra sig af skrúðanum. Ég hljóp

út í skemmu til að ná í beizlin." En Magga liafði orðið vör ferða

minna og kom þegar á eftir mér.

87