Embla

						„Æ, lofaðu mér að sækja með þér hestana, Líba mín," sagði

hún.

„Huh! — Þú að sækja liestana! Ég held nú ekki. Svona, farðu

þarna frá!"

Magga hrökklaðist út úr skemmudyrunum.

,,Mig langar svo að fara með. Má ég það ekki? Ég skal. ..."

Þegar hér var komið, varð Möggu litið á mig. Henni hefur lík-

lega ekki fundizt svipurinn á mér spá góðu um svarið, því að hún

flýtti sér að bæta við:

,,.... gefa þér margar, margar karamellur og lakkrís líka, —

heila stöng."

Þetta síðasta reið baggamuninn. Heila stöng af lakkrís! Það var

mikið gefandi fyrir annað eins fágæti.

„Jæja, kannske ég lofi þér þá með. En þú verður að koma strax

með stöngina — og karamellurnar."

„Já, já, bíddu, rétt á meðan ég skrepp inn."

'   Og Magga skoppaði býsna tindilfætt inn í bæ. Að vörmu spori

kom hún aftur með tvær lakkrísstengur o'g I jórar karamellur.

„Við skiptum jafnt," sagði hún.

„Hvað heldurðu, að mamma þín segði, ef hún vissi, að þú færir

aðsækja hesta í þessari-----þessari .útrústningu' þinni?" spurði ég.

„O-o, hún veit ekkert um það. Og svo get ég liaft stóra pokann

þarna fyrir hnakk," svaraði Magga kotroskin og benti á stóran

tunnusekk, sem lá á skemmuveggnum.

Magga tók pokann, og við löbbuðum al stað norður túnið,

báðar maulandi.

Hestarnir voru skammt undan. Okkur gekk vel að ná þeim,

beizluðum þá og bjuggumst til að stíga á bak.

„Ég vil ríða Mósu," sagði Magga. „Hún hleypur svo liægt, að

ég get ekki dottið af henni."

„Nei, ég ætla að ríða Mósu. Þú getur riðið honum Bleik gamla,"

sagði ég og var ekki neitt sérlega mjúk á manninn. Ég var reynd-

ar að renna niður síðasta bitanum af lakkrísstönginni.

Þetta var meira en Magga þoldi. Hún settist á næstu þúfu og

fór að háskæla. Nú vandaðist málið. Mér var skapi næst að skilja

liana eftir þarna' á þúfunni, en — það var varla þorandi. Það var

ekki einu sinni víst, að hún rataði heim, og el hún týndist, þá. . . .

88