Embla

						,,Hana, farðu þá á hana Mósu, og hættu strax þessu orgi," hróp-

aði ég sárreið og teymdi Mósu til hennar.

Magga hætti þegar að gráta og flýtti sér að klöngrast á bak. En

illa gekk henni að koma sér fyrir á pokanum. Hann lafði út í

aðra hliðina. Mér datt ekki í hug að hjálpa henni. Skárri var það

nú líka frekjan að heimta Mósu mína.

Hestarnir lötruðu suður mýrina áleiðis að Leirlæknum. Pok-

inn seig jafnt og þétt. Sama var mér. Það máttu svo sem fara af

henni mestu fínheitin. Og — nú hljóp fítonsandinn í mig. Við

vorum rétt komnar að Lehiækjarkeldunni. Ég hvatti Bleik dug-

lega og stefndi beint að Mósu.

„Æ, farðu ekki svona hart," kveinaði Magga.

„Uss. . . . Ég held þú getir dólað ofurh'tið. Þú dettur víst ekki

af henni Mósu," kallaði ég ögrandi, og þegar við komum að keld-

unni, neytti ég færis, sparkaði beint í nárann á Mósu og skellti

hressilega í góm um leið og ég þeysti framhjá.

Blejkur stanzaði ekki fyrr en suður við læk. Ég leit um öxl.

Þarna sat Magga flötum beinum — í miðri keldunni. Það sást ekki

í hvíta matrósakjóhnn í'yrir leir, og blái hárborðinn hafði sýni-

lega orðið fyrir Afalli.

Magga orgaði hástöfum. En ég, syndarinn, — skellihló, bein-

h'nis veltist um á bakinu á klárnum.

Þegar hlátrinum hnnti, fór ég af baki og gekk til Möggu.

„Góða Magga, komdu þér upp úr keldunni. Þú eyðileggur kjól-

inn þinn, ef þú situr svona."

„Skammastu þín! Skammastu þín!" hrópaði Magga. „Ég skal

láta hana mömmu þína flengja þig. Já, ég skal láta mömmu þína

flengja þig," endurtók hún, og það var eins og henni létti ofur-

lítið við tilhugsunina. Hún stóð upp og reyndi að strjúka mestu

sletturnar af kjólnum.

„Komdu út að læk, Magga mín. Ég skal hjálpa þér að þvo kjól-

inn, og þá verður hann kannske alveg hvítur aftur," sagði ég hug-

hreystandi og rétti fram höndina.

„Farðu frá mér, ótugtin þín. Ég skal láta hana mömmu þína

flengja þig."

Og Magga tók á rás heim að túni. Hún var ekki sem álitlegust

aftanfyrir. Hláturinn greip mig á ný.

89