HAUST Eftir EUnborgu Rrynjálfsdóttur Dauðagrá er dagsins fyrsta skima, dimmir skuggar víkja seint d braut.' Staðfuglarnir húsum fjarri hima, höfði drúpa, kviða vetrarþraut. Ömurlegt er eins i mínu hjarta, andans blómstur fölna það ég skil. Þegar jörðu sveipar myrkrið svarta, sál min þráir heitast Ijós og yl. Lifsins droltning, Ijúfa himinsunna, líknargeislum þínum vermdu mig, lýstu þeim, sem Ifósi þínu unna, láttu skýin ekki fela þig. 01