Embla

						að Embla var formóðir mannkyns og ekki búin til úr rifi karl-

mannsins, heldur úr spýtn eins og hann. . . .

Hagmælt kona skriíar:

.... Einn sinni ætlaði ég að fara að yrkja háfleygt kvæði um

óskir, og var dálítið búin að brasa það, þá dettur mér allt í einu í

hug þessi vísa:

Þeir, sem áttu ósk í liuga,

eflaust liafa flestir reynt,

að hún varð þeim einskisvirði,

af því hvað hún rættist seint.

Þá var í raun og veru allt sagt, sem ég vildi sagt liafa. Og ég eyði-

lagði háfleyga brasið. . . .

Ung sveitakona skrifar:

.... Nú er ég að hugsa um að búa til erindi og nota orðin

„spurn" og ,,meir", sem nú á tímum gera skáld sérlega fræg:

Ungi í hlýju hreiðri,

hálfur í þröngri skurn,

hikandi út í heiminn

liorfði í þöglri spurn.

Gnæfðu þar liátt við himin

hrossataðskögglar tveir,

fuku svo burt í fjarskann.

Hvort finnast þeir aldrei meir?

Ég veit líka, að það er heilladrjúgt að yrkja kvæði um hvíta báta

og skip, en ég treysti mér ekki til þess, af því að ég veit ekki, hvað

er aftur eða fram á þeim áhöldum. Eins er móðins að yrkja um

bláa sanda, svarta sanda og hvíta sanda. Þið hafið víst tekið eftir

því. —

Eftir því, sem ég bezt veit, er líka ort hér á laridi um aringlóðir

og akurreinar, þótt maður hafi aldrei augum litið þá hluti. Ég

reyndi þetta auðvitað eins og aðrir:

93