Embla

						Sonnettur og sumarfrí

Mönnum getur dottið margt í hug í sumarfríi, eins og t. d.

konunum tveim, sem tóku upp á því að yrkja sonnettur á Laug-

arvatni  i  fyrra.

Þetta voru bara venjulegar, fjörefnasnauðar húsmæður úr hpf-

uðborginni, sem áttu kost á að eiga vikufrí. Þær lágu iðjulausar

og andvaka í rúmum sínum, þegar annarri datt sú fásinna í hug

að fara að yrkja. Hún vissi, að sonnetta átti að vera 14 ljóðlínur

og tjáði vinkonu sinni þetta og vildi efna til samkeppni. Undir-

tektir voru daufar, svo að hún varð að fást við skáldskapinn ein.

Eftir talsverða umhugsun og útstrikanir, rétti liún vinkonunni

blað, og á því stóð þetta:

UPPBLÁSTUR

Þar sem að áður óx liið mjúka gras,

eyðigrár sandur marrar undir fót.

Þar sem ég, berfætt, blómin ungu las,

brunninn er gróður, dáin sérhver rót.

Brekkan, sem áður brosti móti sól,

blágresi prýdd, er rúið moldarflag.

Þar sem að áður lyngið lék um hól,

litfölt og blásið rofið sést í dag.

Æskunnar bíður eyðisandur grár,

uppblásið land og fátæk rofabörð,

96