Embla

						gróður, sem kól og svalt um ótal ár,

einmana rót, er þoldi veðrin 'hörð.

Æskan skal bæta ógrædd jarðarsár,

æskunnar gróður prýða nýja jörð.

Þetta var alsköpuð sönnetta, 14 línur og fyrirsögn. En það var

einmitt fyrirsögnin, sem var svo illa skrifuð, að vinkonan las hana

fyrir Upplestur. Þeirri, sem ljóðið hafði gjört, þótti kvæði sínu

misboðið með svo óvirðulegu nafni, og lét orð falla um það, að

svo óskáldlegt nafn myndi enginn hafa á sonnettu. „Þá skal ég

gera það," svaraði hin. Og hún var ekki vön að láta standa við

orðin tóm, svo að hún hófst þegar lianda. Sonnettan hennar, sem

var fullbúin á skömmum tíma, varð svona:

UPPLESTUR

Um allan bæinn ilmur vorsins leikur,

og ungar stúlkur ganga í ljósum drögtum.

Lögregluþjónar geispa á gönguvöktum.

Göturnar fyllir dimmblár kolareykur.

Æ, nú er Churchill aftur orðinn veikur.

Aumingja Hitler berst í dauðastríði.

Himnanna faðir, líkna þínum lýði;

lýðræðið er sem brunninn fífukveikur.

Prófdagar nálgast. Sveittar sitjum vér.

Svona er að lesa illa um miðjan veturl

O, ef að bara ekki neðst ég verð.

Hóraz og Virgill véfjást iyrir rhér.

Vive la France! Nú gengur þetta betur.

Ég er að byrja aðra yfirferð.

Svona er nú sagan um konurnar, sem ortu sonnettur í sumar-

iríinu sínu, og það lýgilegasta við liana er, að luin er sönn.

97          .                                       V