Embla

						Ut við sandinn sefur hafsins alda,

sól er hnígin, kyrrt er nú og hljótt.

Grárri rökkurslæðu fjöllin falda.

I faðm sinn vefur allt hin blíða nótt.

Kona, sem var mikill hestavinur, kvað um dáinn liest, sem hét

Sprettur:

Sprettur þegar spyrnti í völl,

sprettur hver var unninn.

Sprettur nú í sporin öll.

Sprettur lífs er runninn.

Kuldinn er yrkisefni einnar:

Frost er inni, frost á grund.

Frost um daga og nætur.

Frost er á glugga, frost í lund.

Frosf við hjartarætur.

Kona, sem aðstoðaði við að búa  Emblu undir prentun, orti

steinuppgefin, síðla kvölds:

Andríkið er orðið tregt

af öllu þessu striti.

Það er ekki þægilegt

að þurfa að skrifa af viti.

EMBLA mun framvegis birta lausavísur, sem henni berast. Til-

drög og skýring vísnanna mætti fylgja, ef þurfa þykir. Snjallir vísu-

helmingar og botnar væru vel þegnir, en a. m. k. annar helming-

urinh verður að vera kveðinn af konu.

99