ÞULA Ó, heitct lífsins hjartaæð, hve heitt ég ann þér, Poesi, þó dylst mér ávallt dýpt og hæð, sem, drottning mín, þú sviiur i. Samt fýsir hjarta fónýtt mitt að fylgja þér um geiminn blá og kafa í djúpið dulda þitt og dýrka þig og trúa á. Eg svíf um hér í hugarheim og horfi ó orðsins prýði og list. Mig sundlar uppi í sölum þeim, nú sé ég mlna örbirgð fyrst. Ég villist sem eitt visið strá og vefst um þennan rósasveig og svala minni þyrstu þrá við þessa dýrstu unaðsveig. Þú, menntaheimsins milda dís, hve mikið ljós á sólin þín, sem aldrei hnígur, aldrei rís, en eilíflega i heiði skín. I efstu hugarhæð þú býr og hjörtun vökvar lífsins skúr. Hve sælt að vera einn dropi dýr, sem drýpur þínum himni úr. Ólina Andrcsdáttir EMBLA.
Beinir tenglar