Embla

						Eitt lítið bros.

Drengurinn hlær og baðar út höndunum. En unga konan horf-

ir alvarlega á hann.

Það var aldrei tekin nema þessi eina mynd. Hún hafði enguni

að gefa.

Hérna er hann fimni ára í fyrstn síðn buxunum sínum.

Hann kreppir hnefann utan um krónurnar, sem hann fékk í

afmælisgjöf.

Við erum að býggja stóran garð, mamma, sem nær langt, langt,

alveg á heimsenda.

Veiztu, hver getur borið alla stærstu steinana?

Það er ég.

Við erum að grafa voða-voða stóra gryfju, mamma. Hún á að

verða stærri en sjórinn.

Veiztu, hver er duglegastur að moka?

Það er ég.

Veiztu, hver getur fellt aha hina strákana, mamma?

Það er ég.

Það er betra að hafa ónýta skó, mamma. Þá er sama, þó að mað-

ur vaði í pollum.

Stórir strákar eru aldrei í frakka, mamma, bara pínulitlir strák-

ar og stelpur.

Ofninn er alveg kaklur, mamma, en mér er samt ekkert kalt.

Ég skal kaupa sóhna handa þér, þegar ég er orðinn stór,

mamma mín. Þá verður alltaf lieitast og bjartast hjá þér.

Gamla konan horfir á þessa mynd, þangað til hún hverfur sjón-

um hennar. Þá lokar liún augunum og hvílist.

Svo tekur hún nokkrar máðar smámyndir.

Hérna hnyklar hann brýrnar með skólatösku á bakinu.

Það er stundum leiðinlegt í skólanum, mamma. Við fáum

ekki að gera neitt, verðum að sitja þarna grafkyrr og hlusta.

Reyndu að vera duglegur að læra, vinur minn, svo að þú getir

einhvern tíma orðið mikill maður.

Ég er orðinn stór og sterkur.

embla      .                                                                                             q