Embla

						Næst ætla ég að safna fyrir fallegri kápu handa þér.

— Þótt heimur mig hamingju sneiði,

þótt harðir mig þyrnarnir meiði —

Hver var að syngja?

Það voru börnin þarna uppi hjá jólunum.

Gamla konan hverfur aftur inn í heim minninganna.

Trúðu þeim ekki, mamma. Láttu þá ekki taka mig.

'   Æ, lief'urðu nú gert eittlivað ljótt?

Nei, nei. Ég hef ekki gert neitt ljótt.

Af hverju þurfum við að vera köld og svöng?

Af hverju má ég ekki kaupa eitthvað eins og aðrir?

Dökkklæddur maður, þungbúinn á svip.

Það verður að koma drengnum hið bráðasta í burtu úr bænum.

Hann er vandræðabarn.

Vandræðabarn?

Hann hefur haft forustu um alls konar óknytti nú í lengri tíma.

Drengurinn minn?

Hann er uppvís að þjófnaði og er öðrum drengjum til hneyksl-

unar.

Hann hefur alltaf verið mér svo góður.

Það er búið að fá ágætan stað í sveit lianda honum. Lögreglan

tekur hann, ef liann fer ekki með góðu.

Lögreglan.

Ég get ekki verið lengur í sveitinni, mamma.

Það er svo leiðinlegt þar. Mér er kennt um allt, sem tapast, þó

að ég taki aidrei neitt. Fólkið liorfir líka svo undarlega á mig.

eins og það búist alltaf við einhverju illu.

Ég er hrædd um, að þú fáir ekki að vera heima, vinur minn.

Ég fei mig fyrir lögreglunni, þangað til ég kemst á sjóinn.

Þú ert allt of ungur til þess að fara á sjóinn.

Ég er ekkert ungur, mamma. Ég er bráðum fimmtán ára.

Gráttu ekki, elsku mamma mín. Þetta batnar allt, þegar ég

kemst á sjóinn.

EMBLA                                                                                                              11