Embla

						Það er svo þröngt uni mig í landi. Ég er alltaf að rekast á eitt-

livað.

Ég veit ekki, hvar drengurinn er, svo að ég get ekki sagt til hans.

Hann hlýtur að koma fljótlega lieim, og þá verðum við á næstu

grösum til þess að grípa hann.

Af liverju látið þið ekki drenginn í friði?

Hefur hann nokkuð gert af sér núna nýlega?

Nei, það liefur hann ekki gert, en hann var dæmdur til þess að

vera þrjú ár í burtu, og dómnum verður að fullnægja.

Lofaðu mér að horfa lengi á þig, mamma.

Það getur dregizt, að ég sjái þig aftur.

Eg vildi, að ég liefði verið betri við þig, mamma min.

Þú hefur alltaf verið góður við mig.

Vetrarkvöld.

Rismikill sjór. Lítið skip á leið til hafs.

Langar og dimmar andvökunætur.

Bréf frá Spáni.

Bréf frá Suður-Ameríku.

Peningar.

Bréf frá Kína. Hringur með rauðum steini.

Hún ber hann enn í bandi um hálsinn.

Löng, bréflaus ár.

Loksins eitt bréf frá Borneó.

Ég hef verið veikur, mamma mín. Nú h'ður mér betur. Eg kem

heim til þín, þegar ég er orðinn nógu ríkur.

Síðasta bréfið.

Það tók því ekki að skrifa. Hann gat komið með næstu ferð.

Hún varð að vera heima til þess að taka á móti honum. Ekki mátti

hann koma að læstum dyrum. Hún sat og hlustaði langa daga og

gleymdi þá oft að borða. Það kom sér h'ka vel.

Biðin var orðin löng.

En hann gat komið í kvöld, núna á hverri stundu.

Hún hefði viljað taka betur á móti honum.

Allt átti að vera sópað og prýtt.

12

EMBLA