Embla

						uðþvíh'kt á heimili okkar. Manima var trúuð kona og okkar sanni

vemdarengill, eftir því sem hún hafði máttinn til.

Árið 1900 fluttust foreldrar mínir frá Kollabæ út í Hreppa. Þá

var ég tæpra 14 ára. Þau fluttust þá að Miðfelli í Hrunamanna-

hreppi. Þar vorum við í sjö ár. Þar er fallegt, og á ég margar góðar

minningar þaðan. Einna minnisstæðastar eru mér kirkjuferðirnar

þar, spurningatíminn og allur undirbúningur fermingarinnar. Ég

held, að það sé einhver yndislegasti tími æskuára minna. Það voru

fyrstu kynni mín af síra Valdimar Briem og syni hans, síra Ólafi

Briem, sem fermdi mig og var sóknarprestur minn og vinur, með-

an honum entist aldur til. Eg var á Stóra-Núpi nokkra daga fyrir

ferminguna. Þeim dögum gleymi ég aldrei. Þar var gott að vera.

Allt fylgdist að á heimilinu því, kennimennska, höfðingsskapur

og ljúfmennska.

Eftir sjö ára dvöl í Miðfelli fluttust foreldrar mínir að Gröf í

sömu sveit. Þaðan fluttist ég vorið 1911 að Sandlæk í Gnúpverja-

hreppi og giftist 23. júlí sama ár Ámunda Guðmundssyni, hinum

ágætasta manni. Ámundi var fæddur 6. maí 1886. Foreldrar hans

voru hjónin Guðmundur Amundason og Guðrún Bjarnadóttir

frá Tungufelli. Var Guðmundur þá ábúandi á Sandlæk, þar sem

ættfeður hans höl'ðu búið hver fram af öðrum um áratugi. Við

Amundi byrjuðum þar búskap vorið 1913. En samvistirnar hér

urðu eigi langar. Maðurinn minn andaðist 1. desember 1918,

þrjátíu og tveggja ára, frá fimm ungum börnum. Hjónabands-

árin okkar voru tæplega hálft áttunda ár. Aldrei mun ég þekkja

nokkurn mann réttlátari eða sannari í öllu dagfari en liann var.

Það var kalt og skuggalegt skammdegið hjá svo mörgum vetur-

inn 1918, en skuggalegra og kaldai-a fannst mér þá að horfa fram

á veginn. Tímar voru erfiðir og úrræði fá. En hér sánnaðist spak-

mælið forna: „Þegar neyðin er stærst, þá er hjálpin næst." Eiu-

mitt þessa dimmu daga var hjá mérstaddur sem gestur Loftur

bróðir minn, 22 ára gamall, nýkominn frá Hvanneyrarskóla.

Hann fór ekki frá mér, heldur bauð mér hjálp sína og var síðan

hjá mér í 12 ár. Oft var erfitt, en allt bjargaðist þó með hans og

Drottins hjálp.

Haustið 1931 fluttist ég til Reykjavíkur og hef átt þar heima

EMbla                                                                                                            1 ()