Embla

						síðan. En sumarið dregur mig oftast heim á fornar slóðir, og þar

dvelst ég nú.......Þú spyr mig, hvenær ég hafi byrjað að yrkja.

Satt að segja get ég varla svarað því. Ég lield, að ég hafi verið nokk-

uð ung, er ég fyrst hafði kynni af slíku. En ég veitti því litla at-

hygli. Þegar ég var smástelpa, var ég að grauta einhverju saman,

en það komst aldrei nema á annan fótinn. Ég lét engan heyra

þetta og gleymdi því jafnóðum. Ég hygg, að ég hafi verið eitthvað

um fermingu, þegar vísur fóru að verða til, en það var allt ósköp

lítilsvert og er löngu glatað. Helzt er það nú á seinni árum, að

sitthvað hefur myndazt, stundum daglega, en flest af því „verður

til eg deyr um leið". Það er ekki skaði skeður, hvað það snertir.

Æska mín var ekki skuggalaus. Mig langaði að læra svo

margt, en af því gat ekki orðið. En hafi ég orðið svo lánsöm

að ná ofurlitlum þroska í skóla reynshmnar, má ég vera ánægð.

Ekkert er án tilgangs, og ég hef yfir engu að kvarta. Eg nýt

ræktarsemi barna minna, ;í marga g(')ða vini, og fólk er mér

alveg undarlega gott og góðviljað, án verðskuldunar minn-

ar. Ég elska Gnúpverjahrepp og minnist með þökk og tilfinningu

þeirra ára, sem ég dvaldist þar. Það er bara svo lítið, sem ég hef

getað gert fyrir börnin mín og landið mitt. Það er mitt áhugamál,

að þjóðin íslenzka verði frjáls þjóð í frjálsu landi, án nokkurrar

útlendrar íhlutunar eða yfirdrottnunar, að allir íslendingar verði

samhuga og samtaka um að vinna gegn öllu slíku afdráttarlaust.

Þá er ekki sökin okkar megin, hvað sem yfir dynur.

Kom helgur friður

af liimni niður

með batnandi hag

og bræðralag.

Kom heilög trú

og í hjörtum bú. —

Yfir lýð og landi

lifi Guðs andi.

20                                                                                                             EMBLA