Embla

						HULDA

Nokkur minningarorð

Þingeyska sveitamenningin hefur lengi verið nokkuð sérstæð

og á margan hátt verið mjög glæsileg. Eitt áberandi einkenni

hennar er hin mikla skáldhneigð og bókmenntaáhugi. íslenzkur

alþýðukveðskapur hefur blómgazt þar betur en í flestum öðrum

sveitum þessa lands og sennilega verið meir unnað og meira met-

inn en víðast hvar annars staðar. Konurnar hafa hér ekki verið

neinir eftirbátar, enda hefur Þingeyjarsýsla átt og á hinn mesta

fjölda glæsilegra afbragðskvenna, sem skipa sætið fyllilega við

hlið karlmanna sýslunnar á hvaða sviði sem er. Glöggt dæmi þessa

eru þær skáldkonurnar Hulda og Guðfinna frá Hömrum, sem

nú eru báðar nýlátnar. Báðar voru vaxnar upp úr þessum jarð-

vegi, og tókst þeim báðum að láta rödd sína heyrast, ekki ein-

göngu innan sýslunnar sinnar, heldur um land allt, því að báðar

urðu þær þjóðkunnar.

Ég get þessa vegna þess, að mér finnst naumast hægt að lesa

nokkurn hlut eftir Huklu, kvæði, sögur eða ævintýr, svo að mað-

ur minnist þess ekki um leið, að hún er þingeysk, svo mjög er

átthagaelskan og gömul íslenzk sagnamertning tvinnuð saman við

öll hennar yrkisefni. Sífelldlega bregður upp myndum af æsku-

heimili hennar, dalnum og sveitinni, og allt er það vafið töfra-

ljóma elskunnar. Hulda var öðrum þræði barn íslenzkrar náttúru,

þó ekki þar, sem hún er köldust og hörðust, heldur öllu fremur

þar, sem mildin ræður ríkjum, þar sem grasið grær og sólin skín,

jafnvel svo, að aldrei vetrar, eins og sagt er frá í sumum útilegu-

24                                                                                                  EMBLA