Embla

						Guðfinna Jónsdóttir

Fyrir rúmum 20 árum kom ég að Hömrum í Reykjadal í Jieim-

sókn til Guðfinnu Jónsdóttur. Ég man vel litla bæinn, brekkurn-

ar hlýlegu, sem lágu upp á Fljótsheiði og hamrabelti hnitmiðað

í grasbrekkunni þar. Vingjarnlegt var umhverfið allt. Skógar-

torfan og bæir undir heiðinni beint á móti, en til norðurs Aðal-

dalur, — skógi vaxið liraun með fjölda litbrigða, svartir, rauðir og

grænir hólar innan um skóginn, fjöll í fjarska og svo hin fagra

Laxá.

Ég átti þá eftir að heimsækja Hamra í 3 ár, og alltaf sá ég meiri

og meiri fegurð í návist liinna listelsku Hamrasystra, Huldu og

Guðfinnu. Hukla kepptist við skemmtilegt iöndur í tómstundum

sínum og var rík af hugsjónum. Guðfinna var dul í skapi, sið-

prúð og hugmyndaauðug. Hún lék á orgel, af fádæma leikni og

kunnáttu, verk eftir Scliubert, Bach, Beethoven, Mozart, Grieg

o. fl. Guðfinna vann fljótt huga minn, því að ég fann, að hún átti

strengi, sem lyftu mér í æðri veröld. I tónum Guðfinnu fann ég

unaðssemdir náttúrunnar, angan blóma og yndisleik tærrar upp-

sprettulindar. Guðfinna var viðkvæm og veikbyggð, en öll fegurð

var hreinni og skírari í návist liennar.

Foreldrar þessara systra hlúðu að öllum þeirra bezta gróðri

eftir mætti. En svo komu erfið ár, Hulda veiktist.

Seinasta vorið, sem ég var á Laugum, fór ég með Guðfinnu til

Reykjavíkur, til að sækja Huldu, svo að hún fengi að dveljast

Iieima síðustu ævidaga sína. Það var erfitt. Hulda, velgefin, falleg

26                                                                                                             EMBLA