Embla

						stúlka, rúmlega tvítug, var að koma heim til að deyja. Sorgin var

þung. En það er oft eins og skáldið segir:

„Það er böl, sem allan aldur

andann dýpst til sjálfs sín leiðir."

Árin liðu. Guðfinna kenndi söng og orgelleik, meðan þrekið

leyfði. Fáum árum eftir dauða Huldu fluttist Guðfinna ásamt

foreldrum sínum til Húsavíkur, og átti hún þar lieima til dauða-

dags ásamt móður sinni, en faðir hennar andaðist skömmu eftir

að þau fluttust frá Hömrum.

Tvær ljóðabækur hafa komið út ef'tir Guðfinnu: Ljóð 1941 og

Ný ljóð 1945. Báðar þessar bækur fengu mjög góðar viðtökur og

luku mætir menn á þær lofsorði, enda voru kvæðin eins og höf-

undur þeirra björt og hrein. Suma hef ég heyrt kvarta um, að

ástarkvæði og eldhita vantaði í skáldskap Guðfinnu. Þeir, sem

elska af alhug allt, sem fagurt er í lífinu, þurfa ekki að brjótast

um eða brenna af ímyndaðri gæfu.

í kvæðinu MeÖ sól segir Guðfinna:

En stutt er ævifylgd mín, þú fyrirgefur,

því feigðarhönd mig grípur hin kalda storð.

Það sakar eigi, fyrst hjarta mitt vermt þú hefur,

ef hending minna stefja var sólarorð.

Og aftur duftið vaknar að þínum vilja,

er vindar himins anda um legstað minn.

Því okkur er ei skapað, sól, að skilja,

við skiljum ei fyrst lífið er geisli þinn.

Oft ræddum við um lífið, Guðfinna mín, og okkur kom saman

um, „að bros til lifandi manna er meira vert, en þúsund tár fyrir

hina dauðu". Ég vildi geta brosað fyrir þig um leið og ég þakka

liðnu árin.

Hverabökkum, 25. maí 1945.

Árný Filipþusdóttir

KMBLA                                                       •                                                      27