Svo barst sú þunga íregn um íoldu sem feigðargnýr úr þrumuheim: „Foringinn hniginn, íalinn moldu, og framar aldroi kemur heim." En — samt var hvíslað hlýjum rómi, sem hjali blær um sumarkvöld: „Hún gekk, að loknum dauðans dómi, á Drottins fund moð hreinan skjöld." Sem móðir ljúi þú lagðir ylinn og líknarorð, er dæmt var hart. Já, stundum ein og illa skilin. — Vér oít um seinan lærum margt, og liíið sátt og sambúð hafnar • og sízt hinn bezta meta kann. En dauðinn allar deilur jafnar, svo dásamlegt er margt við hann. Hve sórt nú trega hópar hljóðir og hjúpa grátið andlit sitt, iöðurlaus börn, hver fátæk móðir, er flýja náðu í skjólið þitt. Þér eru helguð þakkartárin. Þú veizt við höfum ekkert til, sem launað fói liðnu árin. lífsstarfið þitt og hjartans yl. En eigi þýðir.um að kvarta. — Slík ævi verður sjaldan löng. Og nú, er slokknar blysið biarta og blaktir fáni í hálfa stöng, oss skyldan knýr að vinna og vaka. — Það vorar senn við íjallabrún. Þitt helga merki í hönd skal taka og hefja loks við efsta hún. 30 EMBLA
Beinir tenglar