Embla

						Björg: Það er yður óhætt, síra Guðmundur. Þér liafið skilið mig

á dýpstu alvörustundunum og vakið hjá mér fulk traust. Ég

hef aldrei átt marga vini og gleymi þeim þess vegna síður.

Prcstur: Hvernig er það, Björg mín? Ég minnist ekki að hafa séð

yður við kirkju þetta ár.

Björg: Nei, ég hef aldrei komið í kirkju, síðan aðstoðarpresturinn

fór að messa. Ég býst ekki við, að mér myndi hafa orðið það til

ánægju.

Prestur: Þér ættuð að heyra fyrst og dæma svo, Björg mín.

Björg: Ég dæmi ekki manninn. Ég þekki hann ekki neitt. Ég

dæmi heldur ekki skoðanir hans. Ég hef ekki kynnt mér þær og

vil ekki kynnast þeim.

Prestur: Þegar við segjum, að við viljum ekki kynnast einliverju,

mönnum eða málefnum, þá dæmum við það, sem við ekki

þekkjum.

Björg: En þegar fleygt er fyrir borð þeim trúarsannindum, sem

veitt hafa mér og mörgum ættliðum á undan mér svölun og

hvíld, þá get ég ekki orðið samferða.

Prestur: Tímarnir breytast og mennirnir með. Þær skýringar,

sem börriin taka gildar, fullnægja ekki þeim fullorðnu.

Björg: Hvað sem þeim kröfum líður, þá verður sannleikurinn

aldrei nema einn.

Prestur: Nei, sannleikurinn verður aldrei nema einn. En bún-

ingsskipti hans á byltingatímum eru  sniðin  eftir hugsunar-

hætti beztu og vitrustu manna þeirrar aldar. Þeir, sem ekki

þekkja hann í nýja búningnum, verða eins konar nátttröll,

sem dagar uppi.

Björg: Haldið þér þá, að unglingarnir, sem hlaupa eftir nýjung-

unum, séu nær sannleikanum en gamla fólkið með kyrrstöðu-

skilninginn?

Preslur: Ég held, að hver maður, sem leitar sannleikans, sjái eitt-

hvert brot af honum í hlutfalli við andlegan þroska sinn.

Björg: (brosir) Og fólkið, sem þyrpist í kirkjurnar, þegar von er

á dansi á eftir, er það h'ka að nálægjast sannleikann?

Prestur: (brosir) Gefa ekki mæðurnar börnunum sykurmola, svo

að þau taki meðölin, sem þeim eru nauðsynleg?

36                                                                                                             EMBLA