Embla

						Björg: Þér hafið víst mikið álit á nýja prestinum?

Prestur: Já, Iiann er góður maður með góðum hæfileikum.

Björg: En hvað verður hann sem prestur? Á trú hans mátt til að

hjálpa sjúklingum, sem horlast í augu við dauðann, og vinun-

um til að sætta sig við skilnaðinn?

Prestur: Áttum við þá trú á hans aldri?

Björg: Þegar við vorum á hans aldri, var mönnum kennt að bera

lotningu fyrir kirkjunni og guðs orði'. Það þótti ganga glæpi

næst að efast urn orð ritningarinnar. Nú liafa unglingarnir það

að leikfangi.

Prestur: (eftir stundarþögn) Sú trú, sem þér nefnduð áðan, er

ekki bundin við löghelgaðar venjur eða erfikenningar, né held-

ur eign nokkurs sérstaks sértrúarflokks. Hún er kraftur frá

guði, sem streymir inn í sálu mannsins, þegar hann, bugaður

af sorg, þjáning eða efa, hrópar og biður um ljós. Það er hún,

sem leggur eld á tungu ræðumannsins, svo að söfnuðurinn

hlustar hrifinn, og lætur sjúklinginn sjá vorboða lífsins í dauð-

anum. í öllum trúarbrögðum er sagt frá mönnum, sem áttu

þennan kraft, — alls staðar þar, sem mannssálin, veik og þreytt,

þráir samband við lifandi guð.

Björg: Þér eruð ungur í anda, síra Guðmundur.

Prestur: (brosandi) Og ég bjóst við því, að æskan hér á Heiði,

framgjörn og þróttmikil, myndi vera búin að hafa meiri áhrif

á yður.

Björg: Ég á enga samleið með æskunni hér á Heiði.

Prestur: Yður geðjast ekki að tehgdadótturinni?

Björg: Það fór eins og mig grunaði. Hún fyrhiítur mig.

'Prestur: Mér virðist hún mjög blátt áfram, geðug og hreinskilin.

Björg: Mér finnst hún dálítið óþægilega hreinskilin, þegar hún

er að tala um bæinn minn og búslóðina og allt, sem ég hef lagt

upp í hendurnar á þeim.

Prestur: En sonur yðar?

Björg: Hann hefur leitt það hjá sér til þessa. Enda myndi ég sízt

óska að verða til þess að vekja óánægju milli þeirra.

Preslur: Getur þetta ekki stafað af einhverjum smávægilegum

EMBLA                                                                                                  37