Embla

						misskilningi? Það eru oft undarlega smá atvik, sem verða til

þess að aðskilja.

Björg: Nei, ég held ekki. Það var heimska, að mér skyldi nokkru

sinni detta í hug, að hún myndi sætta sig við okkar siði. Og ég

er víst orðin of gömul til þess að læra.

Preslur: Skyldum við ekki þurfa alla eilífðina til að læra, Björg

mín, hvað þá þessa stuttu mannsævi? Mér finnst ég hafa lært

mikið þetta seinasta ár.

Björg: Af nýja prestinum?

Prestur: Já, einmitt af nýja prestinum. Það er svo margt, sem

minnir mig á það, þegar ég var ungur og þurfti allt að læra. Og

eitt er víst, að ef við lendum í andstöðu við æskuna, þá er ein-

hver sök hjá okkur, — eittlivað að verða að steingerfingi í okkar

eigin sálum.

Björg: Kuldinn og harkan bræðir ekki steininn.

Prestur: Nei, en regntárin móta hann, og eldurinn bræðir hann.

Björg: Guð stjórnar gróðrarskúrunum og eldinum, sem veldur

byltingum jarðarinnar og bræðir björgin, en ekki mennirnir.

Preslur: Og guð gefur mönnunum gróðurregn sorgarinnar og eld

kærleikans, svo að þeir eignist þroska fyrir nýjan gróður.

Sveinn (kemur í dyrnar).

Prestur: Jæja, Sveinn minn. Nú er víst búið að leggja á hestana

og tími kominn til að fara (stendur upp). Ég vona, að þér mis-

virðið ekki við mig, Björg mín, það, sem ég lief sagt við yður.

Það var af góðum huga gert.

Björg: (stendur upp) Það veit ég vel. Ég reiðist ekki göfugri hrein-

skilni. Ég skal hugsa um allt, sem þér hafið sagt. Ég hef nógan

tíma til þess. Þegar ég heyri yður tala, freistast ég til að sam-

sinna yður.

Prestur: Ég þakka yður traustið (réttir henni höndina). Verið

þér nú blessaðar og sælar.

Björg: Verið þér nú sælir. Og ég þakka yður fyrir allt, sem ég hef

lært og notið í viðræðum við yður.

38                                                                                                             EMBLA