Er ég ástar naut, enga vissi praut, kenndi ci kvala né meina. Anávökuntur ólán mill grlwr harpan, allivarfið eina, stillir mér liarma, þá strengirnir kveina. Svellur aldrei að und i lijartastað. Engu eiri ég framar. Hvergi á ég lieima, hugstola sveima, flý það allt, sem rnér amar, nista mig hvervelna nornir gramar. Ferð um auðnir er örðug tíðast mér, köld um klakana sporin. Helslirðnað hjarta, húmskugga svarta sér jafnt vetra og vorin. Var ég til þvílíkra þrauta borin? Eilur eyðandi, . aflið deyðandi, býr í banaskál minni. Svalg ég i sopurn, dreggjar i dropum meðtek sérhverfu sinni. Ælli, að kvölinni aldregi linni? 40 EMBLA