Embla

						:

Frá HajnarjirÖi um 1900

allt var. En þegar skip komn með kol eða salt til úgerðarinnar,

bar kvenfólkið á bakinu, upp í geymsluhúsin, hvort heldur var

kol eða salt. Eldri menn reru uppskipunarskipunum. Það kom

fyrir, að konur létu bera til sín börn til að láta þau sjúga sig, e£

þær gátu ekki skroppið heim. Börn önnuðust heimilin á daginn,

en á kvöldin tóku konurnar við, elduðu og hirtu heimilin, þegar

þær komu heim.

Allir, sem vettlingi gátu valdið, voru í fiskbreiðslu. Okkur

krökkunum fannst mikið til um, þegar við gátum farið að hjálpa

til. Öll viðskipti við kaupmanninn voru í innskrift, og eftir því,

sem ég bezt veit, var peningagreiðsla fyrir vinnu harla fátíð.

Á haustin og fram yfir nýjár var oft lítið um að vera og skipin

öll í höfn. Stóðu menn þá oft og spjölluðu saman undir iiúsgöfl-

unum, sögðu fréttir eða spáðu um næstu vertíð. Faðir minn tók

aldrei þátt í þessum gaflaþingum, hann var svo mikill starfsmaður,

að hann fekk sig ekki til þess. Ef hann var ekki við garðahleðslu

eða einhver útistörf, hnýtti hann net, prjónaði, spann, gerði skó

eða hvað, sem var, og fór allt'jafnvel úr hendi.

44

EMBLA