Embla

						skulum ekki ganga þessa götu," sagði liún, ,,þar er svínastían, Ég

er hrædd við fullu karlana". Hún benti á stórt hús. „Nei, Baula

komin," var sagt rétt hjá mér. Ég leit við. Þar var Helgi

Thorlacius, sonur Elínar Snorradóttur, gamallar grannkonu okk-

ar. Þau voru flutt til Reykjavíkur. Helgi vann við Thomsens-

verzlun. Þau mæðgin voru mér góð, og ég sótti mikið til þeirra.

Baulunafnið var gælunafn, sem Helgi gaf mér, þegar hann var að

bera mig á milli bæja. Það var heldur fagnaðarfundur. Ég lofaði

að koma heim til hans. Hann sagði mér, að mamma sín mundi

vilja finna mig.

Þegar til mömmu kom, var hún orðin dauðhrædd. Drengurinn

kom heim og sagðist vera búinn að týna mér. En nú vildi ég óð

og uppvæg fara að verzla. Við fórum í tvær búðir. Mér fannst

ósköp til um varninginn. Ég sá rósótt sirz og margt, sem ég hafði

ekki séð áður. Svo voru það skórnir. Mamma mátaði á mig þá,

sem mér fundust fallegastir. Þeir voru mátulegir og kostuðu kr.

2,2.5. Ég keypti þá. Ég vildi fá að halda á bögglinum út úr búð-

inni. Ég gat varla trúað því, að ég ætti svona fallega skó. Nú átti

ég 25 aura eftir og vildi kaupa eitthvað lianda systkinum mínum.

Það varð úr, að ég keypti rúsínur.

Við fórum heim til Elínar Snorradóttur. Hún tók okkur ákaf-

lega vel, gaf okkur kaffi og alls konar kökur, sem ég hafði aldrei

séð, en þótti ákaflega góðar. Áður en við fórum, kom hún með

hvíta svuntu með rauðum leggingum og mátaði á mér. Hún

reyndist mátuleg. Elín sagðist hafa ætlað að senda mér hana í

afmælisgjöf, en fyrst ég hefði komið, væri bezt ég fengi hana strax.

Mér fannst ég aldrei liaf séð svona fallega svuntu. Og ekki spillti

það gleði minni, þegar Helgi kom með döðlur, brjóstsykur og

súkkulaði í stórum poka, og sagði mér að hafa í nesti.

Það var nú farið að líða á daginn, en við áttum eftir að koma

til Katrínar frænku. Hún bjó við Laufásveg. Yngsti sonur hennai-,

Gunnar (nú forstjóri í ísafold), var ákaflega þjóðlégur við mig.

Hann bauðst til að sýna mér kirkjuna og þinghúsið, og um tugt-

húsið sagði hann mér, að það væri haft til að láta í það krakka úr

Hafnarfirði, og á götunum væru pólití með borðalagðar húfur,

sem væru að leita að þessum krökkum, en mér væri óhætt, af því

EMBLA                                                                                                  47