Embla

						að hann væri með mér. Hann fór inn í búð og keypti gráfikjur

fyrir 25 aura og gaf mér þær í nesti. Það fannst mér mikill höfð-

ingsskapur.

Þegar við mamma lögðum af stað heim, var ég orðin lúin og

kveið fyrir að ganga. í Fossvogi kom ríðandi maður á eftir okkur.

Mér fannst ég verða allt í einu sárþreytt. O, ef ég fengi að koma

á bak. Maðurinn heilsaði og reið framhjá okkur, en varla meir

en svo sem tvær hestlengdir, þá stanzaði hann og spurði, hvert við

ætluðum. „Til Hafnarfjarðar," svaraði mamma. Hann leit snöggv-

ast á mig. „Á ég ekki að reiða þig dálítinn spotta?" sagði hann. Ég

flýtti mér til hans. Hann lét mig stíga á fótinn á sér og lyfti mér

söðulvega á bak. Ég varð feimin, en það var ekki lengi. Maðurinn

fór að spjalla við mig og spyrja mig um allt mögulegt og þar á

meðal, hvort ég væri farin að lesa. Ég játti því. „Hvað lestu?"

„Þjóðviljann, pabbi kaupir liann," svaraði ég. Maðurinn hló, en

þessu reiddist ég. „Það er ekkert til að hlæja að," sagði ég stór-

móðguð. „Það er góður karl, sem skrifar Þjóðviljann, og það er

gaman að sögunum." Nú hætti maðurinn að ldæja. „Á ég að segja

þér dálítið? Ég er karlinn, sem skrifar Þjóðviljann." „Heitirðu

Skúli Thoroddsen?" spurði ég. „Já, og á heima þarna," og hann

benti mér á Bessastaði. Nú vaknaði forvitni mín, og mig langaði

að vita meira. Ég vildi vita, hvernig liann færi að því að búa til

stafina í blaðið. „Það er gert í vélum." Og nú fór hann að segja

mér frá prentvélinni. „En livað er að vera á undan samtíð sinni?"

spurði ég. „Pabbi segir, að þú sért það." Skúli horfði svolitla

stund fram fyrir sig, svo brosti hann, að mér fannst hálfrauna-

lega. „Jæja, nú förum við að skilja," sagði hann og stöðvaði hest-

inn. „Sá, sem er á undan samtíð sinni, fer ríðandi eða hlaupandi,

þegar aðrir ganga. Vertu sæl, og heilsaðu pabba þínum frá mér."

Hann klappaði mér á kinnina, um leið og hann renndi mér af

baki. Við vorum við liraunbrúnina.

Nú fór ég áð líta eftir mömmu. Þarna kom hún á Hraunholts-

liálsi og fór hratt yfir. í hendinni bar hún klút, og í honum var

aleiga mín, og mér fannst ég vera ákaflega rík. „Þú mátt ekki

segja krökkunum, að ég hafi verið reidd," sagði ég við mömmu,

„ þau stríða mér þ;í."

48                                                                                                             EMBLA