Embla

						Stóð ég uþþ við stcininn og studdi hönd und kinn.

Aldrei söng hún betur en i þetta sinn.

Hugfangin hlýddi ég á hórþunnar slátt.

Hann lyfti minum anda d himinvegu hátt.

Allt i einu þagnaði harþan harmablið.

Horfin fyrir löngu var sól af fjallahlið.

Ég settist undir steininn, fossins heyrði fall.

Svanir flugu hdtt yfir Hádegisfjall.

Sofnuð voru gleym-mér-ei og fjóla fagurbld.

Nóttin var að vagga öllu i draumheima dá.

í því birtist mdninn á uþphimins sai,

i silfurlita blœju liann sveiþaði dal.

Iig sd, að hjá mér stóð ungmeyjarós.

Hún var svo fögur sem himinblitt Ijós.

Hún horfði á mig og sagði með himinbros d kinn:

„Þú fœrð nú að sjá mig i fyrsta og liinzta sinn."

Loks var þá uþþfyllt mín Ijúfsára þrá,

huldumeyna fögru ég fékk nú að sjd.

Ég rétti henni höndina og Iwislaði lágt:

„Haf þakkir fyrir sönginn og jrýðan hórþuslátt.

Ó, sáran ég harma að sjá þig ekki meir,

\>ú yndislega minning, sem aldrcgi deyr."

Huldumœrin mœlti: „Man ég lika þig,

aldrei þó að megir þú aftur lita mig.

HMBLA                                                                                               '   51