JONSMESSUNOTT Blátær er himinn sem berglindin fríð, blómanna skrúð kyssir náttdöggin blíð, blærinn með draummildi andar svo ótt. Ekkert er iegurra en lónsmessunótt. Þröstur í skóginum þagnaður er. Þankinn í draummyndum óskalönd sér. Borgina vefur að hjarta sér hljótt heillandi, töfrandi Jónsmessunótt. O, gæti hver andi nú óskastund hitt, sem eldguðnum fórnaði hjartans mál sitt. En heitið er rofið, ef hugsað er ljótt, því hjartað ó aleina lónsmessunótt. I þögninni heyri ég hljóðfæraslátt. Himneska birta, ég tigna þinn mátt. Svalandi lífsveigar færðu mér fljótt, íriðsæla, dýrmæta lónsmessunótt. Þó Fóstran sé bundin í fjötur um stund og frelsið sé kúgað í víkingsins lund, gunnfánar blakta við annes og ál, ef eldar af Jónsmessu í þjóðlífsins sál. Valgerður Sæmundsdóttir EMBLA 55