Embla

						Guðrún Jónsdóttir

frd Prestsbakka

EIN UR HOPNUM

Ég mætti henni á hverjum morgni í ganginum fyrir framan

kapelludyrnar. Hún kinkaði nú orðið kolli til mín, en var alltaf

alvarleg. Andlitið var útitekið, magurt og kinnfiskasogið, augun

dökk og lágu djúpt inni í augnatóftunum. Hún hafði bláan, upp-

litaðan skýluklút á höfðinu, og hárið, sem gægðist fram undan

honum, var grátt. Kápan hennar var snjáð og slitin, stoppuð og

bætt, og skórnir hennar þörfnuðust sólunar. En það, sem ég tók

bezt eftir, voru hendurnar. Ég hef aldrei séð aðrar eins hendur-

Hún kraup við hlið mér, og rósabandið rann í gegn um greipar

hennar. Mér fannst hún taka á liverri perlu eins og hún væri lif-

andi rós. Þessar hendur voru eins og bæn, auðmjúk bæn án orða.

Ég vissi ekki, hvað hún hét. Við krupum hlið við hlið hvern

morgun, en töluðum aldrei saman, kinkuðum aðeins kolli þegj-

andi, þegar við mættumst frammi í ganginum. Stundum var rign-

ing. Þá rann vatnið úr skónum hennar, kápan hennar var renn-

andi vot og klúturinn liennar blautur. Hún hlaut að vera ísköld

56

EMBLA