Embla

						og hrakin. Samt sást aldrei votta fyrir æðru eða kvörtun í augna-

ráði hennar.

Þegar ég kom út úr kirkjunni og gekk niður götuna, var eins

og ég kæmi í annan heim. Hingað og þangað voru festir upp

flugmiðar. Sumir höfðu verið þarna um morguninn, þegar ég fór

að heiman, aðrir höfðu verið festir upp, á meðan á messunni stóð.

Fólkið á götunni leit til beggja lianda, áður en það fór að lesa

flugmiðana. Það var bezt að vera var um sig, e£ einhvers staðar

skyldi vera Hipomaður á ferli. Svo flýtti maður sér að lesa og

hafði 'yfir með sjálfum sér helztu fréttirnar til þess að festa þær

betur í minni.

Hún leit aldrei við þessum miðum. Það var eins og hún yrði

lotnari og auðnuleysislegri, þegar hún kom út á götuna. Stund-

um var ég svo ókurteis að standa kyrr og horfa á eftir henni,

þangað til hún hvarf fyrir hornið. Hún hafði svo einkennilegt

göngulag, r<kt eins og hún væri vönust að ganga á eggjagrjóti og

kenndi til í hverju spori. Hugur minn fylgdi henni, eftir að hún

var horfin sýnum. Ég vissi, hvert hún fór. Hún var flóttamaður

og svaf á hálmi á gólfinu í einhverjum skólanum. Þó var aldrei

hálmur á fötunum hennar, en ég kannaðist við þefinn af flótta-

fólkinu, ég hafði svo oft andað honum að mér, þegar ég sat við

hliðina á því í kirkjunni.

Vorið færðist nær. Veðrið varð smátt og smátt blíðara og hætti

kenjum sínum og duttlungum. Borgarbúar fóru að klæðast léttari

og ljósari búningi. Börnin gengu berfætt í skónum. Biðraðirnar

fyrir utan búðirnar með notuðum fötum jukust daglega. Sumir

voru komnir á vettvang um átta leytið, þó að ekki væri opnað

fyrr en klukkan níu. En hún var alltaf eins. Klúturinn hennar

varð aðeins fölari á litinn, eftir því sem sólin varð lieitari og skein

lengur. Nú sást aðeins örla á fölbláan lit, þar sem fellingarnar

voru dýpstar. Ég var hér um bil viss um, að skórnir hennar væru

gersamlega botnlausir, og það gat varla heitið, að kápan hennar

héngi saman á bótunum og staginu. En hún kraup jafn þolinmóð-

lega við hlið mér hvern morgun og bað. Og perlur rósabandsins

urðu að ilmandi rósum milli fingra hennar, rósum, sem hún las

handa móður Guðs.

embla                                                                                                  57