Svo kom maí. Maí er mánuður hennar, sem var kjörin drottning himins og jarðar. Á hverju kvöldi var lesin litanía og sungnir sálmar henni til heiðurs og þakkar. Á hverju kvöldi hneigðum við höfuð okkar og báðum Guðsmóður að biðja fyrir okkur, syndugum mönnum, því að hvenær var meiri þörf fyrir bæn en þá? Síðustu dagar ófrið- arins voru lengri og erfiðari en öll árin, sem á undan voru gengin. Við héldum niðri í okkur andanum og biðum. Eitt kvöldið var eins og umheimurinn væri horfinn, eins og sólin stæði kyrr og máninn myndi skína alla nóttina yfir Ajalous- dal. Ómurinn af bæn flóttakonunnar barst að eyrum mér öðru hverju: Heilige Maria, Mutter Gottes, bitte fiir uns Siinder Þegar við komum fram á ganginn, staðnæmdumst við báðar eins og eftir þegjandi samkomulagi. Ég veit ekki, hve lengi við stóðum þarna án þess að tala saman, en allt í einu var ganghurð- inni svipt upp, og ung stúlka stóð á þröskuldinum. Hún hafði auðsjáanlega hlaupið, því að hvíti höfuðklúturinn hennar hafði aflagazt, og hárið þyrlaðist til, augun ljómuðu, og hún gekk upp og niður af mæði. Friðurinn var kominn!" í fyrstu gátum við ekki komið upp einu einasta orði. Við stóðum þarna þrjár, sín af hverri þjóðinni. Ég var útlendingur, og þær voru óvinir, því að önnur var dönsk, en hin þýzk. En við mundum ekki eftir því. Fyrstu orð okkar allra, sinnar á hverju málinu, voru hin sömu: Guði sé lof! Unga hjúkrunarkonan hljóp niður stigann og út til þess að segja fleirum frá því, sem gerzt hafði. Við stóðum kyrrar í gang- inum og fórum að tala saman í fyrsta skipti. Hún var frá Lithauen. Hún hafði farið fótgangandi alla leið frá heimili sínu til Berh'nar og síðan til Hamborgar, en þaðan var henni ekið ásamt fleirum til Kaupmannahafnar. Hún var af þýzkum ættum, en hafði alið allan sinn aldur í Lithauen, og ætt hennar hafði búið þar í marga liði. Hún vissi ekkert, hvað orðið hafði af eiginmanni hennar og syni. Þeir höfðu verið teknir í herinn, og síðan hafði hún ekkert af þeim spurt. Hún KR EMBLA