Embla

						

var alein og átti engan að nema Guðsmóður, „en enginn er einn,

sem á hana að vini," sagði hún hæglátlega.

Svo fylgdumst við niður stigann og út og tókumst þar í hendur

til kveðju. Hún hvarf mér í manníjöldann, sem æddi fagnandi

eftir götunum og hrópaði liúrra og veifaði.

Morguninn eftir kraup hún á sínum vana stað. En ég hafði

komið nokkuð á undan henni og lagt lítið blóm í sætið hennar.

Það var ofurlítið og eiginlega aðeins grænt blað, en ég vissi, að í

Lithauen er þetta litla laufblað tákn vorsins og .gróandans og

sigri lífsins yfir dauðanum. Hún horfði undrandi á blómið og síð-

an á mig og brosti. En þegar messunni var lokið, stóð hún upp

og gekk innar í stað þess að fara fram fyrir. Hún gekk á sárum

fótunum eftir hellulögðu gólfinu og lagði blómið á pallinn fyrir

framan altari Guðsmóður. Svo kraup hún á gólfið og beygði höf-

uðið.

Ég opnaði hurðina hljóðlátlega og fór út. Úti var bjart og hlýtt

og gleði á hverju andliti. Stríðinu var lokið, og hinir herteknu

komu heim til sín í stórum hópum. Ég átti líka von á að geta

komizt heim innan skamms. En hún, sem kraup á köldu gólfinu

inni í kapellunni, átti aldrei afturkvæmt til síns heimalands, —

og enginn beið hennar neins staðar á jörðinni. Og þó átti ef til

vill enginn betri heimvon en hún.

embla                                                                                         59