Embla

						

að marka hana, henni var dansinn í blóð borinn. Og Eva Grtiner,

sera hefur svo afburða fagran vöxt og þetta ljósgullna mikla hár.

Hver hreyfing hennar hlýtur að vekja aðdáun. Hinar — þær eru

svo sem ekkert sérstakt að sjá, en samt koma þær fram á gólfið með

bros á vör. Það gætum við nú kannske lika, ef öll augu meðfram

veggjum salsins væru lokuð, en það er víst engin hætta á því, að

þau geri okkur þann greiða, þvert á móti, þau bíða okkar með

eftirvæntingu.

Hvernig er þetta stef:

„Ég einn á mitt stríð og mín opnu sund

aleinn á beru svæði?"

Ó, hvað ég skil prestinn á Mosfelli, þegar hann stóð frammi fyrir

höfðingjunum. Ég hleypi í mig örþriiakjarki, rétt eins og hann. —

Ef ég segði nú, eins og satt er, að ég hefði aldrei æft svona og gæti

alls ekki leikið þetta eftir, hvað þeim væri þá skemmt stelpunum,

eða væri með einhverjar spurningar og hætti kannske í miðju

kafi. — Nei, ég skyldi spara þeim þau bros líka, livað sem það

kostaði.

Loks kom að því. „Fraulein Óluf." Frú Petzsch kallaði til mín

yfir þveran salinn „bara hreyfa sig eftir músikkinni, bara gera

það, sem yður dettur í hug, þegar ungfrú F. spilar, gerir ekkert

til hvað, — bara eitthvað." Og í hinu elskulega brosi hennar stóð

70                                                                                                             EMBLA