Embla

						ég upp. Ungfrú F. byrjaði ;í nýju lagi, og ég lagði af stað. Áður

en varði háfði ég dansað lagið út. Frú Petzsch brosti og kinkaði

kolli, en áhorféndurnir litu út fyrir að liaía verið við jarðarför.

Hversu oft eru það ekki okkar erfiðustu stundir, sem við vild-

uni sízt missa. Þetta er sú reynsla, sem ég ávallt síðan hef þráð að

gefa öllum mínum leikfiminemendum. Þetta, að verða að dansa

„aleinn á beru svæði". Það er'að læra að fara sínar eigin götur.

Ótrúlegt, að í miðri Berlín-Dahlem Iiafi einhvern tíma verið

kennt slíkt, finnst okkur nú, en þá var það liámark kennslu, að

hver nemandi fyndi sitt eigið lag, eins og það var orðað.

Haustdagar í Dahlem. Kringum stærri flöt skólans í Parkstrasse

hefur verið komið fyrir sætum handa boðsgestum. Nemendur

eiga að sýna unnendum skólans, hvað þeir geti eftir sumarið, ný-

komnar frá æfingum á fjörusöndunum norður við Eystrasalt.

Flygillinn hefur verið fluttur að glerhurðinni, sem nú stendur

opin til beggja hliða. Ungfrú F., sem alltaf lék blaðalaust, sló

nokkrar nótur eins og af handahófi. Þúsund augu .beindust að

einum punkti. Þarna komu þær, sólbrenndar, berfættar á gul-

brúnum silkikyrtlum. Þær voru gagnþjálfaðar og áttu þessa stund.

Þú manst þær komu dansandi út á völhnn. Hvað það var gaman.

EMBLA

71