Embla

						STJARNAN

Stjarnan mín skæra, sem blikar svo blíð

í bládjúpi himins um aftaninn síð

svo langt fjarri gleðinnar glaumi.

Þú þekkir ei mannlífsins þungbæru mein,

þú þekkir ei bölþrungin andvörp og kvein,

er líða frá hjörtum í heimi.

Þögul og róleg þú rennur þitt skeið,

rökkrið þá dreilist um bláloftin heið

og dauft er um dalina auða.

Er sjón minni hverfur þú himnesk og hlý,

hylja þig vetrarins snæþungu ský,

. þá brosir þú blíðust í dauða.

SÖNGLISTIN

Þú sönglist kær á döprum reynsludögum,

er dimmir ský og sólarbirtan þver,

þú líður eins og ljós frá sælli högum,

og ljúft guðs dýrðar himinn opnast mér.

Ég minnist þín, er vorsól gyllir vengi

og vekur blóm í grænni fjallahlíð.

Eg minnist þín, þá vindar stilla á strengi

sín stormaljóð um haustsins kuldatíð.

Ég minnist þín, þá glatt er allt í geinii

og gyllir morgunsunna lönd og haf.

Ég minnist þín, er húmar að í heimi

og hinztu geislar liverfa brúnum af.

Ég minnist þín, þá gæfa 'liug minn gleður

og geislum dreifir unaðssólin hlý.

Ég minnist þín, um harm þá harpan kveður

og himingleði byrgja raunaský.

74                                                                                                             EMBLA