Embla

						

fjallgöngur piltanna á haustin, erfiðara en leitin að sannleikan-

um. Þó dró ég ekki í ef'a, að liægt væri að komast þetta með nógu

mikilli þrautseigju. Þær létu sér ekki allt fyrir brjósti brenna,

hetjurnar í sögunum liennar ömmu. Þær hetjur, sem sigruðu

erfiðleikana, fundu óskasteininn og eignuðust hálft ríkið. Þess-

um sögum trúði ég bókstaflega. Mér kom ekki til hugar, að þær

væru nokkuð í þá átt að vera hógværar kröfur um betra og feg-

urra h'f fyrir þá menn, er strituðu án afláts alla ævi og sáu lítið af

fegurð umheimsins. Ég skil þetta nú. Ég er svo oft búin að vaka

alein og hugsa um það.                                                                 *

Ég var ráðin í því að ganga undir regnbogann. Mér skyldi tak-

ast það, hvað sem hver segði. Hvað var annars á móti því, að ég

legði af stað á morgun eða hinn daginn á nýju leðurskónum, sem

mamma gerði mér á sunnudaginn var. Þeir voru úr kýrleðri, og

ekki einu sinni bryddir. Ég ætlaði að ganga beint af augum suður

túnið og yfir mýrina, en passa mig að ienda ekki í græna dýinu,

því að yfir það var engum fært nema fuglinum fljúgandi. Og

áfram héldi ég, yfir Kotalækinn, fram hjá öllum stórbýlunum, og

sjálfri kirkjunni, alltaf í suðurátt, og alltaf jafn viss um að komast

alla leið .En hvað yrði ég lengi á leiðinni? Kannske ár eða þá

mörg ár. Og þá yrðu skórnir mínir áreiðanlega gengnir í sundur.

En annars stóð það skrifað í stjörnunum, livað svona ferðalag

tæki langan tíma.

Og svo stæði ég þar, sem óskirnar yrðu að veruleika. Augu

mín fylltust tárum, svo margt fagurt átti að ske.

Éggleymdi engum, sem ég hélt að væri hjálparþurfi. Ég mundi

eftir litlu stúlkunni, sem hafði misst höndina sína, drengnum,

sem lá veikur á spítalanum, gömlu konunni, sem var komin í kör.

Og á næsta bæ voru börn, sem áttu engin spariföt og gátu því

ekki farið til kirkjunnar, þó að systir þeirra væri fermd. Og svo

hlaut ég að vita alla hluti. Ég ætlaði að spyrja að því, hvers vegna

fjöllin í vestri væru blárri en heiðin ofan við bæinn minn. Ég

ætlaði að byggja stórt, hvítt hús handa mömmu og pabba, þar

sem ekkert skorti á, að allt væri sem fullkomnast —, nýjan bæ með

hvítum palli og mörgum bókum í fallegu bandi, ég vissi, að

pabba þótti svo vænt um bækur. Og kringum bæinn áttu að vera

76                                                                                                             EMBLA