Embla

						gekk heim hlaðið með hvítskúraðar mjólkurföturnar í liendinni.

Nú leið óðum að mjaltatíma. „Guði sé lof fyrir góða veðrið,"

heyrði ég hana enn segja, áður en hún hvarf inn í bæjardyrnar.

Þessi sömu orð endurtekur hún föðurmóðir mín í hvert skipti,

sem hún kemur út frá eldhússtörfunum, ef veður er gott. Hún,

sem aldrei hefur átt hvíldarstund til að njóta góðs veðurs eða

annarra góðra gjafa síns góða guðs.

Ég horfði til suðurs. Þar voru blágrá ský, regnský, sem virtust

snerta fjallatindana. Þau voru eins og yglibrýr á gömlum karli,

en annars var ásýnd kveldsins svo björt og hrein.

Spóinn vall suður í mýrinni, og ég heyrði líka til vætukjóa.

Það var fugl, sem ég hafði litlar mætur á. Hið efra var himinninn

heiður eins og stór, bjartur spegill, gyllt ský sem umgjörð. Ég

hlaut að sjá sál mína í þessum spegli. Þar, sem sólin náði ekki að

skína, var grasið að verða vott af dögg. Það rauk óvénju mikið

upp úr heitu lauginni við túngarðinn, reykurinn leið yfir holtin,

hvít vatnsgufa. Ég liafði baðað mig í lauginni, staðið þar alein

um vorbjarta nótt, er ég vakti yfir vellinum.

Mig var farið að dreyma aftur, þegar hundarnir stukku upp í

bæjarsuhdinu, geltu og létu ófriðlega. Ég þaut á fætur. Þarna var

sólin komin alla leið til hafs, stór, gulur bolti, sem velti sér í öld-

unum. Birtan var svo sterk, að hún hálfblindaði mig, ég sneri

mér undan og neri augun. Það var einhver að koma heim tröðina,

sjálfsagt að gæta nánar að, hver það væri. Mér þótti mjög gaman

að því, er gestir komu, þá var hitað aukakaffi, og ég mátti eiga von

á heilli rúsínubrauðsneið. Það þótti hreint ekki svo lítið í þá daga.

Það var kynleg manneskja, þessi, sem var á leiðinni heim tröð-

ina, og kannske ekki nema að hálfu leyti manneskja, eða þannig

leit allur fjöldinn á hana. Það var sveitarómagi, gömul kerling,

hálfvitskert, sem aldrei tolldi nema nokkra daga í sama stað. Hún

flakkaði um sveitina, bæ frá bæ, og var alls staðar óvelkomin. Þó

ekki svo, að menn þyrðu, samvizku sinnar vegna, að vísa henni á

dyr. Hún sníkti út hitt og þetta, og sumt það, er hún hafði ekkert

með að gera, en vænzt þótti henni um, ef einhver vék henni rós-

óttu lérefti, þá stóð heldur ekki á þakklætinu. Aftur á móti varð

hún æf, ef henni h'kuðu ekki gjafirnar eða maturinn, þar sem

78                                                                                                  EMBLA