Embla

						hún gisti, og voru það þá ekki ævinlega fögur orð, sem á eftir

fylgdu um húsbændurna. Börn voru ákaflega hrædd við hana,

enda vissi ég til, að þau voru hrædd með lienni eins og Grýlu. Hún

hafði verið mesta myndarstúlka í æsku, en tapað sér út af ásta-

málum.

Hún hét Hanna.

Ég ætlaði að hraða mér upp á fjósið aftur, því að satt að segja

var mér ekkert um Hönnu gömlu gefið og langaði því ekkert til

að verða á vegi hennar. En ég varð of sein. Kerlingin kom auga á

mig og hvatti sporið í áttina til mín. Ég gafst upp, stóð með bakið

upp við hlöðuvegginn, þvermóðskuleg á svip, og mætti augnaráði

Hönnu gömlu. Um að gera að láta engan bilbug á sér finna.

„Sæl veri snótin," sagði kerlingin háðslega og kom alveg til

mín. Og hún hélt áfram, án þess að biða eltir því, að ég anzaði

henni. ,,Er faðir þinn heima og konukindin, allt fólkið kannske?

Fæ ég að vera?"

„Ætli það ekki," sagði ég eins stutt í spuna og ég þorði. Vitan-

lega var ég í mínum fulla rétti sem heimasæta, en hver vissi, hvað

svona útburðir gátu átt í pokahorninu, ef þeir reiddust alvarlega.

Ég þorði ekki að hreyfa mig. Ég var í stuttum kjól úr tvistdúki,

með röndótta svuntu. Það var stór bót framan á svuntunni. Mér

sýndist nornin glápa illgirnislega á þessa bót, eins og hún vildi

horfa þar í gegnum mig. Ég hafði heyrt sögur af voðamönnum,

sem gátu rekið fólk í gegn með augnaráðinu einu saman.

Hanna settist á flatan stein milli mín og bæjarins. Hún ætlaði

víst að kasta mæðinni, áður en lengra væri haldið. Það var gat á

steininum, og stundum voru hestar bundnir þar, meðan gestir

drukku kaffi. Einu sinni í vor hafði ég séð mús skjótast undir

þennan stein. Bara að hún væri nú þarna og hlypi upp undir

pilsin kerlingarinnar, svo að hún sæti ekki lengur þarna svona

andstyggilega róleg og glápti á mig.

„Þú ert snótin, sem heitir Rannveig," sagði hún allt í einu.

Ég vissi ekki hvað ég átti að segja, en seildist í þess stað eftir

grænu blaði í fjósveggnum og byrjaði að tyggja. Kerlingin hélt

áfram og talaði nú í lægri rómi.

„Hún er löng, unga konan á Sámsstöðum, og hún er ljót. Hún

EMBLA                                                                                                  79