gaf mér leifar, bar mér leifar, áður en ég fór í morgun. Hún getur skeint bónda sinn á roðum og tuggið í hann bein fyrir mér. En það skal enginn hafa gagn né gaman af henni, ef ég má nokkru ráða." Ég óskaði mér inn í eldhús til ömmu. En Hanna gamla sat sem fastast milli mín og frelsisins og þrástarði á bótina á svuntunni minni. Pokinn hennar lá við fætur hennar eins og flekkóttur hundur, svona þverröndóttir pokar voru ekki til á hverjum bæ. Pokinn var nær því hálfur af dóti. í þennan poka átti mamma einnig að láta eitthvað af hendi rakna, ef kerlingunni átti vel að líka. „Og prestsdóttirin, næpan sú, samansaumuð eins og faðir henn- ar, gaf mér ein bollapör, og galtóm voru þau eins og hún sjálf, alveg galtóm. Ég sagði henni, að ekki hefði mátt minna vera en þau væru full af sykri. Það liefði nú verið sómasamlega gert, en hún sneri bara upp á sig." Eins og mig varðaði nokkuð um þetta. Ég horfði með viðbjóði á kerlinguna. Hún var, þrátt fyrir vorbh'ðuna, klædd þykkum vaðmálsfötum með ullarklút í skýlu og stórt, þykkt sjal á herðum. Hún hafði langar hendur, og neglurnar voru gular og bognar eins og fuglsklær. Fram undan klútnum gægðist grár hárlokkur, Hðaður lokkur, sem var eins og hrím í sólskininu, og enni hafði hún hátt og furðu bjart. Augun lágu óeðlilega djúpt, og það var í þeim ógeðslegt rökkur, eins og maður sæi ofan í myrkan hyl. Ég óttaðist þau eins og kirkjugarðinn að kvöldlagi undir haust. Allt í einu stóð hún á fætur og kom til mín. Nú hlaut það að koma, þetta sem ég Iiafði óttazt, alltaf síðan ég sá Hönnu gömlu koma ofan tröðina. „Hvað ertu gömul?" spurði hún. „En það er nú það, sem ég man ekki." „Hefurðu sjálf saumað fötin þín?" spurði nornin. „Nei," svaraði ég. „Og víst hefurðu gert það. Þú saumar og segir ósatt eins og hún móðir þín." Ég þorði ekki að mótmæla. Kerlingin færði sig enn nær mér. Ég var sannfærð um, að ég væri stödd í voðalegum lífsháska. Hún 80 EMBI.A
Beinir tenglar