Embla

						rétti út höndina, og bognir fingur hennar með arnarklónum

fálmuðu upp eftir handleggnum á mér eins og blindur maður,

sem þreifar sig áfram. Allt í einu læstust þessar klær utan um

mjúkan handlegg minn, eins og þær vildu kremja hold frá beini.

Ég hljóðaði upp bæði af ótta og sársauka. Á næsta augnabliki var

ég aftur laus. Ég sá bros kerlingarinnar, ljótt glott, sem breiddist

yfir andlit hennar, svo innilega unni hún mér sársaukans. Ég

stóð kyrr og barðist við grátinn.

,,Fæ ég svo að vera í nótt hjá heiðursfólkinu?" spurði hún.

„Það veit ég ekkert um," hreytti ég út úr mér.

„Þykist kannske heiðursfólkið of gott til þess að hýsa gamal-

menni? Hér mun þó tekið vel á móti höfðingjunum, ef ég man

rétt," sagði hún.

„Spurðu mömmu."

Það varð löng þögn. Ég beið eftir því, að kerlingin liti af mér

augunum, svo að ég fengi tækifæri til að taka til fótanna og þjóta

burt, upp fyrir hlöðuhornið og eitthvað út í buskann. Kannske

las hún liugsanir mínar. Hún hallaði sér áfram og horfði beint í

augu mér, neyddi mig beinlínis til að horfast í augu við sig. Það

fór hrollur um mig, því að augnaráð liennar var svo myrkt, að

engu tali tók.

Hún spurði: „Um hvað varstu að hugsa, þegar þú sást mig

koma heim götuna áðan?"

Ég varð að segja henni það.

„Um regnbogann," sagði ég feimnislega. ,,Ég ætlaði að ganga

undir hann. Ég þarf að óska mér svo margs."

„Já, þú þarft að óska þér svo margs," endurtók hún í breyttum

málrómi. „Þess þurfum við öll."

Það varð aftur þögn.

Ég horfði í augu henni. Myrkrið þokaðist burt, ég sá birtu í

djúpi þeirra. Það var vitið, skynsemin, sem kom langt að eins og

gestur. Augu konunnar urðu allt í einu fögur, björt og geislandi,

andlitsdrættir hennar milduðust, harkan hvarf úr svipnum. Þetta

var allt önnur manneskja en sú, sem hafði horft á mig fyrir augna-

bliki síðan.

„Það er þýðingarlaust að óska sér," sagði hún allt í einu í

EMHI.A - ö                                                                                                      81